මා දේශහිතෛශියෙකු වෙන්නට තීරණය කලෙමි.

හම්බන්තොට වරාය හදන කටයුතු නිසිකලට,නිසි සැලසුමට ටක්කෙටම අහවර වෙලා බවයි හැම පත්තරේකම ඔල්වරසන් නගමින් වාර්තාකලේ.රූපවාහිනියේ විකාශනය කරමින් තිබුණේ ජැක්-සන් ඇන්තනී සූරීන් සැලසුම් කලායැයි කියන,සුරලියන් පරදවන ලලනාවන් පිරිවරාගත් මේ මහා නාවික තොටුපොලේ විවෘත කිරීමේ උත්සවය. ‍යාපනයේ සිට පවා බස් කුලියට ගත් මහා සේනාවක් මේ රාජකීය උත්සවය දැකබලා ගන්නට ඇවිත් හිටිය බවයි කියැවුනේ.

ඒත් මගේ හිතටනම් නැගෙමින් තිබුනේ ඉතිහාසගත මහා විනාශයක් වෙමින් තියනවායැයි මහා කාලකන්නි හැඟීමක්.තවත් වරායක් හදන්නට යන වියදම හා සමාන වූ ආටෝපකාරී උත්සවත්,මේ වරායට පිහිටි කලුගලක් නිසා නැව් එන්නට අමාරු බවත්,ඒ ගල කඩන්නට තවත් මහත් මුදල් කන්දරාවක් වියදම් වන බවත් ආදිය මගේ හිතේනම් ඇතිකලේ මහා අප්‍රසන්න හැඟීමක්.හැබයි අපේ කන්තෝරුවේ වැඩකරන සුසිල්නම් කොහෙන්ද මන්දා හොයාගෙන ඇවිත් කිව්වේ මෙහෙව් වරායක් මේ මුලු ලෝකෙටම නෑ කියලායි ඒ ගොල්ලො කියන්නේ කියලා.

යුද්ධයෙන් පස්සේ අවුරුදු ගානක් ගිහිල්ලත් උතුරේ අහිංසක මිනිස්සු බුරුතු පිටින් තවමත් සරණාගත කඳවුරුවල ගාල්කර ඇති බව සමහර දේශද්‍රෝහී මාධ්යි වාර්තා කරද්දී මට ඇතිවුනෙ ඒ මිනිස්සු ගැන මහා අනුකම්පාවක්.ඒ විතරක්නම් මදැයි, මේවාට වගකිවයුතු ඇත්තන් ගැන කෝපයක්.හැබැයි එදාම රෑ ටී වී බලපු අපේ අල්ලපු ගෙදර සිරිපාල මාමානම් කියනවා “උතුර දැන් දකුනට වඩා දියුණුයි කියලා ඔය අයි ටී එන් එකේ නිවුස් වලටත් කියන්නේ බං” කියලා.

18 වැනි සංශෝධනය ගෙනල්ලා රට පාලනය තමන්ගේ බූදලයක් කරගන්නවා කියලයි යූ ඇම් පී කාරයෝ කෑ ගහන්න තිය ගත්තේ.මේකනම් විශාල කරදරයක් කියල තමයි මමත් අපේ පවුලට කිව්වේ.හැබැයි අපේ පවුල කිව්වේ විශාල කරදරේ ඕක නෙවෙයි එහා වත්තේ උන් අපේ පැත්තට කරලා වැට ගහන එක කියලා.රටේ මායිමනම් හොයන්න යනවා වත්තේ මායිම දන්නේ නෑ කියලා තව දෝස්මුරයකුත් දමාපි.මම ඉතින් හිතින් හිතාගත්තා අපේ වැට ඉතුරුවෙන්නත් රට ඉතුරුවෙලා තියෙන්න එපායැ කියලා.

අපි හැමදාමත් කන්තෝරු යන කෝච්චියේ නම් ඉන්නෙම මේ වැඩ හින්දා ආණ්ඩුවට බැන අඩගහන මිනිස්සු.මේ අසාධාරණ වැඩ හින්දා ඒ මිනිස්සුන්ගේ ලේ කකියනවා කියලයි කියන්නේ.කන්තෝරුවේ මට එහා පුටුවේ ඉන්න බන්දුල මහත්තයටනම් ටික දොහකට කලින් තිබුණු ලොකුම ප්‍රශ්නේ කැම්පස් වහල හින්දා ලොකු දුව ගෙදර ඉන්න එක.කවදා මේකෙන් ඉගෙනගෙන පිටවෙන්න ලැබෙයිද කියල උන්නැහේ විස්සෝප වෙනවා.”අපේ ළමයින්ට වහල තිබුණට අරගොල්ලොනම් විභාගත් හොරට ලියල ඒ මදිවට තව නඩුත් කතාකරනවලු දැන්”.දවසක් උන්නැහේට පත්තරේ තිබ්බ දෙයක් දැකල මරුවා ආවේස වෙලා.

ඔය අහුමස්සෙ තමයි පලාත් සභා ඡන්දෙත් ආවේ.දේශද්‍රෝහි ඇන් ජී ඕ කාරයන්ගේ සේරම කියමන්,අනාවැකි බොරුකරලා ආයෙත් මේ ජනහිතකාමී ආණ්ඩුව උඩින්ම ගේම දිනුම්. (මේ එන්ජීඕ ගොඩට කේ පීගේ එන්ජීඕව අයිති නැති බව කරුණාවෙන් සලකන්න).ඒ විතරක්නම් මදැයි යූ ඇන් පීය කැලෑ වැදිලා.ජෙප්පො කියලා ජාතියක් නැති ගානයි.බුලත් කොලේ නැතුව,යන්තම් ඡන්දෙදි පේන්න ඉන්නේ තමන්ගේ ජාතිකත්වය විකුණලා ඡන්දේ ගන්න උදවිය විතරයි.කෝච්චියේ වැඩට යන උන් සේරම,කන්තෝරුවේ බන්දුල උන්නැහේ වගේ උදවියත් බැනලා බැනලා ආයෙත් බුලත් කොලේටම කැමැත්ත දීලා වගේ.

ඉතින් මම එක ඉරිදා නිවාඩු දවසක නිවාඩු පාඩුවේ කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා.මිනිස්සු මේ මෙච්චර මේ ආණ්ඩුව කරන දේවල් වල වැරදිම කියනවා.ඒකට මොකෝ ආණ්ඩුවට හැමදාම ඡන්දනම් මදි නොකියන්න හම්බවෙනවා.මේකනම් ආණ්ඩුව කියන විදියට ඇන් ජී ඕ කුමන්ත්‍රණකාරයෝ පතුරවන කතාවක්ම වෙන්න බැයිද?රටේ සංවර්ධනය ඉවසගෙන ඉන්න බැරිව ,කාල ඉන්න බැරිව නලියන බටහිර ඒජන්තයන්ගේ උප්පරවැට්ටියක් වෙන්න බැයිද?

නැත්නම් රටේ මෙච්චර ගානක් මේකටම කතිරේ ගහයියැ.අපිත් දන්නේම නැතුව මේ දේශද්‍රෝහියෝ ගොඩට වැටිලා නේද මේ කුමන්ත්‍රණ හින්දා.ඉතින් මමත් කල්පනා කරලා කරලා දේශහිතෛශියෙක් වෙන්න තීරණය කලා.රටට ආදරේනම් කලයුතු ප්‍රධානම දේ වෙච්චි ආණ්ඩුවෙ දෑත ශක්තිමත් කරන එක ඉතින් දැන් පටන් ගන්න ඕනෑ.

අපේ ගමේ වසන්ත මන්ත්‍රීතුමාට පාරවල් කොන්ක්‍රීට් දාලා ඉතුරු සල්ලිවලින් ට්‍රැක්ටර් එකක් ගත්තේ ඇයි කියල අහන්නේ නැතුව මම තව ට්‍රැක්ටර් එකක් ගන්න මගේ ෆුල් සපොර්ට් එක දෙන්න තීරණය කලා.මාලක බේබි හිරේ යැවුවනම් හිර ගේ ඉස්සරහ කරන උද්ඝෝෂණයට එනවා කියල මම කලින්ම අපේ ගමේ තරුණ සමිතියට නම දීල තිබ්බේ.(වෙලාවට හිරේ දැම්මේ නැත්තේ.දැම්මනම් බලන්න තිබ්බ )

ලබන මහ ඡන්දෙට පබා අක්කිට බැහැලා වැඩකරන්නත් මම දැම්මම හිතාගෙන ඉන්නේ.18 වෙනි සංශෝධනය කියවල ,සරණ ගිහින් ඉන්නේ එතුමියට ශක්තියක් වෙන එකත් ජාතිමාමක ක්‍රියාවක් නොවැ.සරණ මහත්තයා හම්බවෙලා අහන්නත් ඕනැ නුවර පාර අයිනේ ඉන්න රඹුටන් කඩ කාරයින්ගෙන් දවසට 100 ගානේ එකතු කරලා දෙන එකත් මම උදව්වක් හැටියට කරලා දෙන්නඩ කියලා.(කප්පමකට නෙවෙයි ,රට ගොඩනගන්නනේ.)

ආයේ ඔය කැම්පස් ආචාර්යැවරුන්ගගේ හරි වෙන එන් ජී ඕ හාල්පාරුවන්ගේ හරි මොකක් හරි තියෙන්න කවදද කියලා කල්පනාවෙන් ඉන්න ඕනැ,එදාට නිවාඩුවක් දාන්න කලින්ම.අපේ ගමේ දේශහිතෛශී තරුණ පිරිසට ඕවාට ගල් ගහන්න යන්න බස් එකක් එවනවලු ඩිපෝ එකෙන්.නිවාඩුවක් වියදම්වුනත් මොකද මේක ජාතික අවශ්‍යතාවයක්නේ.

දැන් ඉතින් රට ගැන උන්නැහේලම බලාගන්න හින්දා අපි විශාල කරදරයකින් නිදහස් කියල හිතෙනවා.ඒක හින්දා අපේ වැට එහා මෙහා කරන අල්ලපු ගෙදර උන්ට හොඳ අංචියක් අදින්න නිවාඩු පාඩුවේ කල්පනා කරන්න බලන්න ඕනෑ.

මාලක – ඔහු සැබෑම කන්නංගර දරුවෙකි

ඇන් ජී ඕ කුමන්ත්‍රණ කොච්චරනම් අපි නොහිතන තැනකට යනකම් මේ රටේ රිංගලාද කියන එක හොඳටම පෙනෙන මෑතම උදාහරණය තමයි මාලක-ප්‍රදීප් ගැටලුව.දැන් ඉතින් සමහරු විලම්භීත වෙන්න පුලුවන් මේ මොකද්ද මේ හරුපේ කියලා.අපේ රටේ කීර්තිමත් නීතීඥ මහත්තයෙක් මේ කාරණාව රටවැසියාට අනාවරණය කරල දුන්නේ අපි කාගේ කාගේත් වාසනාවට.

දැන් මේ මුලු ලෝකෙම විතරක් නෙවෙයි,බ්‍රහ්ම ලෝකෙට යනකම් පැතිරිලා තියන කථාවක් තමයි මේ පුංචි සිරි ලංකාව මේ විශ්වයේම දැනුමේ කේන්ද්‍රස්ථානය වග.මී ජයා උන්නැහේ කියන අතීතේ විතරක් නෙවෙයි,වර්ථමානයෙත් ඒ තත්වයට අපේ රට උස්සලා තියන්න කැපවුණු මහා යුග පුරුෂයෝ දෙන්නෙක් ඉන්න වග කවුරුත් දන්නවා.ඒ උත්තමයින්ගේ නම ආයේ අමුතුවෙන් මතක් කරලා දෙන එක උන්නැහේලට කරන අගෞරවයක් නිසාම මතක් කරන්න ඕනැ නෑ ආයෙ ආයෙත්.මේ දෙන්නාගේ දෙමාපියන් පවා රට වැසියා නිතර මතක් කරනවනේ තිස්සේ දෙවේලෙම, ඔය කැම්පස් ප්‍රශ්නේ ,ඉසෙඩ් ස්කෝර් ප්‍රශ්නේ වගේ හැට හුටහමාරක් වෙච්චි අධ්‍යාපනික ප්‍රශ්න විසඳපු අපූරුව ඇහෙද්දි.
ඉතින් මේ ආකාරයට මේ විශ්වයේ දැනුම කේන්ද්‍රස්ථානය වෙච්චි මේ පුංචි රට ඒකෙ ස්වර්ණමය යුගයට පිවිසෙන්නේ වසර 2020 දි අධ්‍යාපන ඇමති බවට පත්වෙන මාලක සිල්වා ඇමතිතුමාගේ කාලයේ බව නාථ දෙයියෝ තමන්ට කියපු බව ජනාධිපති නීතීඥ අ-වර්ණසූරිය මහත්තයාට කියලා තියෙන්නේ තමන්ගේ දේශීය දැනුමින් මුලු බටහිර ලෝකයම දෙදරුම් කවපු ආචාර්යවරයෙක්.පස්සෙන් පහු ඕක කනින් කොනින් බටහිර වන්දනාවේ යෙදෙන ඇන් ජී ඕ කාරයන්ට ආරංචිවෙලා තියෙනවා.

බටහිරයෝ ඔන්න පරන රැකෝඩ් ටික අවුස්සලා බැලුවා මේ මාලක කියන හාදයගේ,ඔය කථාව දැනගත්තහම.හරිනේ වැඩේ ටක්කෙටම.මාර ඉතිහාසයක්නේ තියෙන්නේ මේ අතිදක්ෂ දරුවට.පහේ පන්තියේ ඉන්නැද්දි ඕ ලෙවෙල්,හයේ පන්තියේ ඉන්නැද්දි ඒ ලෙවෙල් පාස් කරලා දහයේ පන්තියේ ඉන්න වයසෙදි උපාධියකුත් ගත්තු මේ යකා අධ්‍යාපන ඇමති වුනොත් අපිට උන්හිටි තැන් නැතිවෙනවා කියලා හිතපු ඔය ඇන් ජී ඕ කාරයෝ තමයි ඔය ලෝක ප්‍රසිද්ධ වෙච්චි මාලක-ප්‍රදීප් ගැටලුව නිර්මාණය කරන්නේ.

හැබැයි ඔය ඇන් ජී ඕ කාරයෝ දන්නේ නෑ මේ රටේ ,රට වෙනුවෙන් මරාගෙන මැරෙන්න උනත් රෙඩි වෙච්චි දේශප්‍රේමියෝ ඕනැ තරම් ඉන්නවා කියලා.ඉතින් උන්නැහේලා වහාම ඔය කාරණාවට මැදිහත්වෙලා අනාගත අපේ රටේ අධ්‍යාපනේ විනාශ කරන්නට කැස කවපු මහා ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණය පරාජයට පත්කලා.ඒ විතරක් නෙවෙයි එතුමාගේ ශ්‍රී නාමයට එක්වෙන්න තිබුණු එක්ස්ටසි පැල්ලම ආයේ නේන්නම හෝදලා දැම්මා.(මතකයි නේද හෙල රණවිරුවා වෙනුවෙන් නොවලහා පෙරට එන හෙලයේ මහා දේශප්‍රේමීන් ඔය වෙලාවේ කටක්වත් නොහෙල්ලුවේ ඔය දරුණු කුමන්ත්‍රණය කලින්ම වටහා ගත්තු නිසා තමයි) ඉතින් ඔය ඓතිහාසික අවස්ථාවේ තමයි ජනාධිපති නීතීඥ අ-වර්ණසූරිය ශ්‍රීමතා ඔය අනාගත අධ්‍යාපන ඇමතිතුමා ගැන උදාන වාක්‍යය කිව්වේ කෙලින්ම නඩුකාර තුමාගේ මූණටම .

ඉතින් කොහොමින් කොහොම හරි මාලක අනාගත ඇමතිතුමා සියලු චෝදනාවලින් නිදහස් වෙලා හෙටම ඇමරිකාවට ඉගිල්ලිලා යනවා,තමන්ගේ වැඩිදුර ඉගෙනුම් කටයුතුවලට.දැන් කවුරුවත් මෙච්චර දක්ෂ ශිෂ්‍යයෙකුට ඇමරිකාවෙන් තව මොනවා ඉගෙන ගන්නද කියලාත් ,ඔය යන්නේ මෙහෙ හිටියොත් ලඟදීම දවසක ගේම හම්බවෙයි කියලා බයටද කියලාත් වගේ ප්‍රශ්න ඇතිකරගන්න ඕනැ නෑ.අයින්ස්ටයින් අභිබවා යන්න මෙතුමා ඉන්නේ තව පියවර දෙක තුනක් මෙහායින් විතරයි වගේම මෙතුමා දසමාර සේනාව ආවත් බයේ පැනලා යන කොල්ලෙක් නෙවෙයි..එතුමා මේ විශ්වයේ විශිෂ්ඨතම බුද්ධිමතා,දාර්ශනිකයා විතරක් නෙවෙයි අධ්‍යාපනඥයා වෙන දිනය අත ලඟම තියෙන්නේ.

ඉතින් අපි එතුමාට සුබ නොපතා ඉන්නට කුහක වෙමුද හා?

ගිණි තැබීම

අපේ රටේ ජනතාව සහ ගිණිතැබීම අතර ඇත්තේ අනාදිමත් කාලයක සිට පැවතගෙන එන නොබිඳෙන සම්බන්ධතාවයකි. එදා හෝ අද , දුප්පතා හෝ පෝසතා , සිංහලයා හෝ දෙමලා වෙනසක් නොමැතිවම ලොක්කන් සොක්කන් සියල්ලන්ම තරඟයට කිසියම් හෝ අහු මුල්ලක් ගිණි තියති.

පැරණි හේන් ගොවියා කැළය කපා ගිණි දල්වා භව භෝග වගාකරන අතර අස්වැන්න නෙලාගන්නා කලට ගොවියාට ණයට දෙන මුදලාලිලා පැමිණ ගොවියාට ගිණි දල්වා,ඔහුට සොච්චමක් අස්වැන්න ඉතිරිකර වැඩි කොටස රැගෙන යන ආකාරය ඒ ගොවියා බලා සිටින්නේ හදවත දැවෙමිනි. මෑතකදී දඹුල්ල ආර්ථික මධ්‍යස්ථානයේදී එලවලු කිලෝ බර ප්‍රමාණයක් ගිණි තබන ලද්දේ ගොවියාට ඒ විකුණා ගැනීමට නොහැකිවූ බැවිනැයි සැලවිය.ඉඳින් නිෂ්පාදන අතිරික්තයක් ඇත්නම් ඒ අපනයනය කිරීමට බලධාරීන් බරක් නොදමන්නේ ඉන් ඇමතිතුමාට උරුමවන කොමිස් ප්‍රමාණය මද බැවින්දැයි දන්නේ නාථ දෙයියෝ පමණි.කන්නයක බලාපොරොත්තු ඇස් ඉදිරිපිට වියැකී යන ගොවියාගේ හිතේ ගිනි , ලිපේ ගිණි දල්වන්නට මද බැවින් ඔවුන් ඇතැම්හු කෘමිනාශක රස බලන්නේ අදක ඊයෙක පටන්ම නොවේ.

අපි ළමාවියේදී අප අසල්වාසී ගිරිදර ආච්චීට උන්දෑ නොමැති තැන අපේ වැඩිහිටියන් ගින්දර නැන්දා කියූ අතර අපි උන්දෑට ගින්දර ආච්චීයැයි කීවෙමු.ඒ ගින්දර ආච්චී යන අහලපහල කාට හෝ බොරු කේළම්,ඕපාදූප කියාගෙන යාම ඇයගේ පුරුද්දක්ව තිබූ බැවිණි.ගමේ ගොඩේ ගිණි තියන්නට එදා ගින්දර ආච්චී සිටි අයුරින්ම අද රටේ තොටේ ගිණි තියන්නට ආණ්ඩුවට ගින්දර සීයලා කප්පරක් සිටිති.පොඩි-වංශ,අමර ගුණදාස,සුදුබණ්ඩා දිසානායක ආදී වශයෙන් ආණ්ඩුව අපහසුවට පත්වෙන යම් අවස්ථාවක් වේනම් මෙන්න රටට ගිණි තියනවෝයැයි මහත් ශබ්ද නගා කෑ කොස්සන් ගසා ඒ අසීරු අවස්ථාවන් මගහැර යාමට අවස්ථාව සලසාදීම මේ ගින්දර සීයලාගේ ප්‍රධානම වගකීමයි. රට වෙනුවෙන් කරන්නාවූ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික මැදිහත්වීම මේ කෑ කොස්සන් ගැසීමයැයි ඒත්තු ගැන්වෙන තරමටම අද වනවිට එය රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලබන්නාවූ ව්‍යාපාරයක් බවට පත්වී හමාරය.

ආණ්ඩුවට විරුද්ධව උද්ඝෝෂණය කරන ජනතාව මහමග ටයර් ගිණි තබන අතර තවත් සමහරු පඹයින් ගිණිතබති.තෙල් මිල වැඩිවීම නිසා සා ගින්දර ඉහවහාගිය උන් ආණ්ඩුවේ ලොක්කන්ගේ හැඩයගත් පඹයින් ගිනිතබද්දී,ආණ්ඩු පාර්ශවයේ උද්ඝෝෂකයින් ඇමරිකාවේ හැඩයගත් පඹයින් ගිණි තබති.එනපොට හරිනොයන බව ඉවවැටුනොත් උද්ඝෝෂකයින්ට ගිණි බිඳින අතර ඔලුව හිල්කරගෙන යන උණ්ඩ හමුවේ උන්ගේ අඹුදරුවන්ගේ හිත ගිණි ඇවිලෙති. ගිණි බටයට ගොදුරුවී එලොව යන අහිංසකයින් එන්ජීඕ කාරයන්ගේ සහ බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අතකොලු බැව් රටට හඬගා කියන්නට එවිට ගින්දර සීයලා සෑදී පැහැදී සිටිති.

කලකට පෙර තිබූ ආණ්ඩුවක් තරුණයින් මහමග ටයර් සෑයවල්වල දමා ගිණිතැබීමට නම්දරා තිබිණි.රට විශාලා මහනුවරක්වූ එසමයෙහි දිනපතා උදෑසන පාසල් යද්දී අපි දුටුවේ පාර දෙපස දැවෙමින් තිබූ මිනී රැසකි.ඒ සංහාරයට වගකිවයුතු ඇතැම්හුද එසේම මහමග ගිණිගෙන දැවෙමින් අවසන් ගමන් ගියහ. ටයර් සෑ දැවෙද්දී එයට පලිගැනීමට එකල්හි කැරළිකරුවන් ගිණි තිබ්බේ ලංගම බස්,ආණ්ඩුවේ ගොඩනැගිලි , විදුලි ට්‍රන්ස්ෆෝමර ආදියටයි.එයින් දැවීගිය ජාතික ධනය කෙතරම්දැයි අද ගනන් තැබීම නොවටින්නේ අද ආණ්ඩුව එක දිනකදී ඒ සම්පූර්ණ මුදල හා සමාන මුදලට වඩා වැඩි මුදල් ප්‍රමාණයක් නානාප්‍රකාර නරිනාටක නටා ගිණි තබන බැවිණි.

එකල්හි , රට ගිණිගෙන ඇවිලෙනු දුටු එකම පුතණුවන් එගිණි නිවන මග සෙවීම වරදක්දැයි ප්‍රශ්ණකල අක්කලා අද රට ඇවිලෙන ආකාරය නොදුටුව දෑසින් සිටින්නේ ඔවුන්ට අද ගිණි , ගිණිසේ නොදැනෙන නිසාදැයි කිසිවෙක් නොදනිති.එසේම එවදන් අකුරුකල ඇදුරුතුමන්ලාද අද , තොපේ ගිණි අපට මොකටදැයි ජනතාවට කියා තමන්ට කීයක් හෝ හම්බකරගැනීමේ ජැක්සන් තියරියට අනුගතව නිර්මාණ කරති. අතීතයේ පොදුජනතාව වෙනුවෙන් කශේරුකා නොනමා කෙලින් සිටගත් කලාකරුවන් අද ජනතාව යනු කවුදැයි නොදන්නා ආකාරයෙන් , ඒ ගොඩට වී සිටින්නේ තම අනාගත පරම්පරා ගනනාවකම බඩගිනි නිවීමට අදම වස්තුව රැස්කර ගැනීමේ ඒකායන අභිප්‍රායයෙනි.

අපේ රටේ ජනතාවගේ තවත් වටිනා කියන පුරුද්දක් වන්නේ වාහන ගිණි තැබීමයි.පදිකයෙන් වාහනයක ගැටී අනතුරක්වූ සැනින් වැරැද්ද රියඳුරා පිට පටවා,ඔහුට හොඳහැටි නෙලා,වාහනයට ගිණි තැබීමට මහත්වූ සේනාවක් ලහිලහියේ එක් රැස් වෙති.අනතුරට පත්වූ පුද්ගලයා රෝහලට ගෙනයායුතුනම් ඒ පිලිබඳ සොයා බලනුයේ දෙවනුවය.ඉතින් ලංකාවේ රියඳුරන් පුරුදුවී සිටින්නේ මෙලෙස හදිසි අනතුරක්වූ සැනින් තම වාහනය එතැනම දමා පලා යාමටයි.

කහවත්තේ සිදුවූ ඝාතන රැල්ල නිසා මෑතකදී ඒ ප්‍රදේශය පමණක් නොව මුලු රටම ගිණිගෙන තිබිණි.කහවත්තේ වැසියන් බියෙන් ගිණිගෙන දැවුනේ මේ මරාලය කොයි මොහොතේ තමාවත් දවා දමයිදැයි සැකයෙනි.කොයි හැටි වෙතත් අවසානයේ ඝාතකයා පොලීසියට කොටුවිය.පලාතකටම ගිණිදුන් මේ මෘගයින්ගේ මෙන්ම නෑසියන්ගේද නිවෙස් කුපිතවූ පිරිස් විසින් ගිණි තබා විනාශකර දැමිණි.නමුත් මානම් කල්පනා කරන්නේ කිසිවෙක් දුක් මහන්සියෙන් නිමවාගත් නිවෙස් ගිණි නොතබා නඩු අසා වැරදිකාරයන් වන මේ තිරිසනුන් ගිණිතැබිය යුතු බවයි.

නාථ දෙවියන්ගේ අහඹු හමුව

කාර්‍යබහුල කාර්යාල දවසක් අවසානයේ,තනි කකුලකට පමණක් ඉතුරුවූ ඉඩක නැගී එන පැයක හමාරක කෝච්චි සවාරියකිනුත්,සිසිල් සුළං වැදෙමින් බාහු බලයෙන් එල්ලී යන විනාඩි පහළොවක පමණ බස් චාරිකාවකිනුත් පසුව මම ගෙදරට සේන්දු වුණා .වෙහෙසකර දවසක අවසානයේ ලැබෙන නිවන,තද නින්දක් මා සොයාගෙන එන්නට ගතවුනේ ඇඳට වැටෙන පරක්කුව විතරයි.මහා රෑ ජාමයේ කාමරය පුරා පැතිරගිය අත්භූත එළියක් එක්කම,ජනෙල් පියන්පත් සට සට හඬ නගමින් වෙවුලන තියුණු ශබ්දයට මාව ඇහැරෙනවිට වෙලාව කීයද කියලවත් මට නිච්චියක් නෑ.

“එයි නරයා නැගිටපන්.”
කණ ළඟම දෙදරපු ශබ්දයට මම උඩගියේ උඩ එල්ලලා තිබුණු මදුරු දැලත් කඩාගෙන.නිදිමත බේරෙන ඇස් පිහදාගෙන මුළු කාමරයම එලියකරන දීප්තිමත් ආලෝකය දිහාව මම බැලුවා.පන්සලේ තියන දේව පිළිමයක් ඇඳගෙන ඉන්නවා හා සමාන ඇඳුමක් ඇඳගෙන දිදුලන ආලෝකයක් මැද කවුරුන් හෝ මා දිහාව බලාගෙන ඉන්නවා.කවුරුන් නමුත් බලගතු උත්තමයෙක් නම් වෙන්නම ඕනේ.
“ඔබතුමා කවුද?” මම යටහත් පහත්ව ඇහුවා.

“දැන් එතකොට මේ නරයා මාව දන්නේ නෑ.සිල්වා ආචාරියායි,උපවාසයාගේ සී නිවුස් එකයි මේ ලෝකේ මිනිස්සුන්ව දැනුවත් කරන්නේ නැද්ද එතකොට.”
“මටනම් එහෙම දනුවත්කිරීමක් හම්බවුනේ නෑ.”
“මම තමයි කොලුවෝ නාථ දෙයියෝ”
අම්මට සිරි ගජ ,නාථ දෙයියෝ.රටේ ලෝකේ උන්ට මෙහෙම කෙනෙක් නෑ කියල මම පොර ටෝක් දිදී උන්න නාථ දෙයියෝ මගේ කාමරේ දැන්.

මම එහෙම කියන බව ආරංචිවෙලා මට සම්බුව දෙන්නද දන්නේ නෑ ඇවිත් ඉන්නේ.මගේ කකුල් දෙක වෙවුලන්න ගත්තේ ඉස්කෝලේ යනකාලේ ප්‍රැක්ටිකල් වලට පාවිච්චි කරපු සරසුලක් වගේ.තව ටිකකින් මේ ලෝකේ මට දාලයන්න වෙන දේවල් මගේ ඇස් ඉස්සරහ මැවිලා පෙන්න පටන් ගත්තා.

කොයිඑකටත් කට ඉස්සරකරගන්න හොඳ නෑ.බාගවෙලාවට ෂේප් කරගන්න බැරිවෙන එකකුත් නෑ.ඔච්චර එහාමෙහා පනින්න පුලුවන්නම් පාර්ලිමේන්තුවේ උන්ට, මටත් මොකද දැන් නාථ දෙයියන්ට සපෝට් කරන පැත්තට පනින්න බැරි.

“ඔබවහන්සේ බෑරක්ද මේ?”
“මම ගියා ළමයෝ මේ සී නිවුස් එකේ ළමයෙක් බලන්න.කොහෙද මේ එකෙක්වත් අල්ලගන්න බැරිවුනානේ.මේ මහා රාත්‍රියේත් මහා-ලඹේ වලව්වේ රෙදි හෝදනවා බාගෙයක්.අනික් බාගේ මුරුංගගහ මන්දිරේ බල්ලෝ නාවනවා.එකෙක්වත් අල්ලගන්න බැරිවෙච්චි තැන මේ ආපහු යනකොට මෙතන මේ මහා රෑ ලී මෝලක් වැඩකරන්නේ මොකද බලන්න පහලට බැස්සේ”

“අනේ නෑ දෙයියනේ,මහන්සිවෙලා නිදාගත්තාම පොඩ්ඩක් ගෙරවෙනවනේ හීනෙන්.”

“දෙයියෝ අපේ රටේ වෙන දේවල් ගැන හරි අවධානයෙන් ඉන්න එක අපිට හරි සතුටක්.අර මේ ලඟදි දෙන්නෙක් මරාගත්තු එකට සාධාරණයක් කරන්න එහෙම බැයිද?” මම නිකමට වගේ අහලා බැලුවා.
“ඇයි මම දැනටම ආණ්ඩුවට දන්වලානේ තියෙන්නේ මොකද්ද කරන්න ඕනේ කියලා”

“නෑ………., ආණ්ඩුවෙන් ප්‍රකාශයක් කරලා තියෙන්නේ ඒ ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න මන්ත්‍රීතුමා සැකකාරයෙක් කරන්න තරම් සාක්ෂියක් නෑ කියල.”
“හරි හරි,ඒක කියන්න කියල තමයි මම ආණ්ඩුවට උපදෙස් දුන්නේ.”

මදැයි කොලා.දෙයියොත් මෙහෙම කරනවානම් ඉතින් කාගේ පිහිටක්ද.මගේ ඇස් උඩ ගිය හැටි දෙයියොත් දකින්න ඇති.
“ඇයි ඔය ළමයට ඒක තේරෙන්නේ නැද්ද?”
“මට තේරුම් ගන්න අමාරුයි නාථ දෙයියනේ”

“චතුස්කෝටිකය කියන්නේ ඕකනේ.ඒ කියන්නේ පක්ෂ නිසා විපක්ෂ වීම.මම ඔය සිල්වා ආචාරියා දාල ඕක උගන්නවනේ මේ ලෝකේ මිනිස්සුන්ට.ඇයි ඉගෙනගෙන නැද්ද?”
නාථ දෙවියෝ කිව්වේ ටිකක් තරහින්.

“හා කමක් නෑ ,කමක් නෑ.ඔය චතුස්කෝටිකය නිසා තමයි ඔය ආණ්ඩුවේ වැරදි තියන නිසා මිනිස්සු ආණ්ඩුවටම ඡනදේ දෙන්නේ.පාර්ලිමේන්තුවේ සමහර පනත් වලට මන්ත්‍රීවරු අත උස්සන්නේ.මතක නේද වාසුදේව මන්ත්‍රීතුමා 18 ට වීපක්ෂ නිසා එකට සහයෝගය දෙන්න අත ඉස්සුවා.”

“ආ ඒ චතුස්කෝටිකය හින්දද?”
“ඔව්,ඔව්, දැන් මතට තිත හින්දා තමයි රටේ කුඩු පොට්‌ වැඩිවෙන්නේ,බාර් වැඩිවෙන්නේ.
සදාචාරසම්පන්න දේශපාලනයක් තියන නිසා තමයි මහමග මරාගන්නේ”

“එහෙම චතුස්කෝටිකයට අනුව ක්‍රියාකරන මන්ත්‍රීතුමෙක්ව හිරේ යවන්න පුලුවන්ද?
හා කියාපන් බලන්න.”
“බෑ.බෑ ” මම වහාම උත්තර දුන්නා.
අයවැය පරතරය වැඩිවෙන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනය වැඩිවෙනකොට.
ආණ්ඩුවේ දූෂණ වැඩිවෙන්නේ ගනුදෙණු විනිවිද හින්දා.ඕනෙනම් තව උදාහරණ දෙන්න පුළුවන්.”
“ඕනේ නෑ දෙයියනේ,ඔය උදාහරණ ඇති”

“ඒක තමයි මම ඒ මන්ත්‍රීතුමා මේකේ සැකකාරයෙක් නෙවෙයි කියලා ප්‍රකාශයක් කෙරෙව්වේ”

දැන් ඔය බටහිර අනුකාරකවාදී ඇන්කරයන්ට ඕක තේරෙන්නේ නෑ.උන්ට තේරුම් ගන්න පුළුවන් ද්වීකෝටිකයට එනකම් විතරයි.ඒ කියන්න ඒක නැත්නම් මේක කියන ඒක.කොටින්ම කිව්වොත් පනතක් සම්මත කරන්න අත උස්සන්නේ ඒකට පක්ෂ නිසා කියලයි හිතන්නේ.වඩාත් සංකීර්ණ චතුස්කෝටිකය,ඒ කියන්නේ ඒ අත උස්සන එක ඒකට විරුද්ධ නිසා වෙන්නත් පුළුවන් කියන ක්‍රියාවලිය තේරුම් ගන්න බෑ.”

“උඹට තේරුනාද?”
“ඔව් නාථ දෙයියෝ,හොඳට තේරුනා” මට උතුර දකුණ මාරුවෙලා හිටියත් දෙයියන්ගේ මූණටම නොතේරුනා කියලා කියන එක හරි නැති නිසා එහෙම කිව්වා.

“හොඳයි ,මට පරක්කු වෙනවා.තව වැඩ ගොඩක් තියනවා යමින් ගමන් කරගන්න.මම යනවා එහෙනම්.තව දන්නේ නැති අයට ඕක කියලා දෙන්න.”
“හා හොඳයි හොඳයි.”
නිදිමතෙන් හිටපු මටත් ඕනේ උනේ කොහොම හරි නාථ දෙයියෝ මෙතනින් යවාගන්න. හදිසියේ ඇතිවුන දුමක් මැද්දෙන් දෙයියෝ එකපාරටම අස්ථානගතවුනා.

මට නොතේරුන එක තේරුනා කිව්වට කමක් නෑ.එකත් බලන් යද්දී චතුස්කොටිකයනේ.

මට මතක් උනේ ආයෙත් නින්ද යාගෙන එද්දී.

ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියට පෙර

වටපිටාවම වියලවමින් ඉර ඔලුවට ඉහලින් මුදුන්වෙලා කොළ හැලුණු ගස් අතු අඹරවමින් තෙත පොදක්වත් නැති හුළඟ හමාගෙන එන්නේ ගුරු පාරේ දූවිලිත් අවුස්සාගෙන.ඉඳහිට ගුරුපාර දිගේ අත්ට්‍රැක්ටරයක් රතුපාට දැල් ගෝනි පුරවාගෙන යන්නේ මහ සද්දෙට.ඒ එක්කම යන හිනාවෙන් පිම්බුණ මුහුණු ඇති ගොවි ගැමියන් මවන්නේ මේ කන්නයේනම් අස්වැන්න සාර බවක චිත්‍රයක්.ඈත අනන්තය දක්වාම විහිදුන වගාබිම්වල තවමත් ලහිලහියේ අස්වැන්න ගලවමින් ඉන්නේ. මේ වතාවේනම් මාස ගණනාවක දුෂ්කරක්‍රියාවට ලැබිය යුතු කෘතගුණ සැලකීම මහී කාන්තාව ඔවුන්ට දුන්නු හැඩයක් තමයි පෙනෙන්නේ.

ටවුමේ කල්මරා අල්ලගත්තු බස් එක මාව දමාගිය පාලු ඉසව්වේ ඉඳ කිලෝමීටර කිහිපයක පාගමනින් අලුත් සේවාස්ථානයට යමින්ගමන පලමුවතාවට මගේ හිතසටහන්වුණ දර්ශන පෙළ හිත ඇඳුණු සිනමාපටයක් වාගේම තවමත් මගේ හිතේ නොනැසී පවතින්නේ.එක යායට දිගහැරිච්ච,නැවුම් සුවඳ පතුරවමින් තිබුණු ගොවිබිම් මට මතක්වුනේ “පෙරලූ නැවුම් පස”. සරු අස්වැන්නක් නෙලාගන්න මේ මිනිස්සුන්ගේ අනුන්ට යටත් නොවී විඳින වාසනාවන්ත ජීවිතය ගැන ඇතිවෙච්චි ඉරිසියාකාරි හැගීමක් එක්කම මගේ හිතට ඊළඟට නැගුනේ වහබොන්නේත් බෙල්ලේ වැලලාගන්නෙත් මේ උදවියද කියන ගැටලුව.

අලුත් නැවතුමේ වැඩ ඇල්ලීමෙන් පස්සේ අහලපහල උදවිය ගණනාවක්ම එක්ක ඇදුනුම්කම් හැදුනේ ටිකදවසකින්ම.එයින් සමහරෙක් අපේ සමාගමේ වැඩකරන්න ආපු ගමේ උදවිය වෙච්චිකොට තවත් කොටසක් අපිට ඇතැම් ගොඩනැගිලිද්‍රව්‍ය සපයපු සැපයුම්කරුවන්. ඒවගේම මේ බොහොමයක් පොඩි බිම් කෑල්ලක්වත් වගාකරන උදවිය.

ලෝකයට වැඩිමනක් විවර නොවුණු මේ සරළ ගම්මානයේ ජීවන චක්‍රයේ හැම සිදුවීමක්ම අපිට එදිනෙදා දකින්නට ලැබුනා.සති කිහිපයක් ගතවුණු තැනදී සියලුම ළූණු අස්වැන්න ගලවා අහවරවෙලා.අපේ නවාතැනෙත් , වැඩබිමේත් දෙකේම වැඩකරමින් හිටි ධර්මසිරි පහුවෙනිදා නිවාඩුවක් ඉල්ලාහිටියේ ළූණු විකිණීමට දඹුල්ලට යන්නට.

“හා ,ධර්මසිරි ,බිස්නස් එක සාරයිද ?” පහුවෙනිදා මම ඇහුවා .
“අඩුවට තමයි ආර්ථිකේ ඉන්න වෙළෙන්දෝ ගන්නේ ,හැමතැනම ඔය ගණන් තමයි ,දෙන්න පුළුවන් ගණනට දීල ආවා .”
ඒ දෙන්න පුළුවන් ගණනට අස්වැන්න විකුණා තිබුනේ වැඩි මිලක් ලැබෙනකම් කල ගමන් කිහිපයක්ම අවසානයේදී

.
සමහර අතරමැදි වෙළෙන්දන් මිලදී ගැනීම් කලේ ගමටම ඇවිත්.කොයි හැටිවෙතත් ටික කාලයක් ගතවෙද්දී අස්වනු අලෙවිය ඉවරවෙගනයි යන්නේ.හැබැයි ඒ ධර්මසිරිලාගේ මිසක,අපිට වැලිත් පසුත් ප්‍රවාහනය කරපු නිලන්තලාගෙනම් නෙවෙයි..ගෙදර අට්ටි ගැසූ අස්වැන්න තවත් කාලයක් තියාගෙන හොඳ මිලකට විකුණන තාක්කල් දුවාගන්න නිලන්තලාට ආර්ථික හැකියාවක් තිබුනා.එත් ඒ මේ ගොවිපිරිසෙන් අතේ ඇඟිලි ගණනට වඩා අඩු ප්‍රමාණයකට.

ඊළඟට එළඹෙන්නේ ධර්මසිරිලාගේඅතේ මුදල් සංසරණය වෙන කාලය.ඒ නිසාමදෝ කොහේද අ පේ සමාගමේ වැඩ කිරීම නවතා දමා තිබුනේ.ඇතැම් විටෙක ගුරුපාරේ දූවිලි අවුස්සමින් අලුත ගත්තු චීන මෝටර් බයිසිකලය පිම්මේ පැදගෙන යන ධර්මසිරි අපිට සුළුමොහොතකට පෙනී නොපෙනී යනවා .

තවත් දින කිහිපයක් ඇවෑමෙන් අපේ වැඩබිම ඉස්සරහමතිබුණු පුංචි කඩපිල ළඟ නැගුනු මහත් ඝෝෂාව මොකද්දැයි අපි විමසා බැලුවා .මහා සද්දයක් නැගෙන “අජිත් මුතුකුමාරණගේ” මලක් ගැන කියන සින්දුවක් වාදනයකරමින් එතැන තාවකාලිකව විදුලිඋපකරණ විකිණීමක් පටන් අරන් තිබුනේ දඹුල්ලේ සිංගර් ආයතනයෙන්..නානාවිධ බඩුභාණ්ඩ අටෝරාශියක් අලෙවිකරමින් තිබුණු කඩපිලේ ගැමියන් එක්රොක්වී බඩුගනිමින් හිටියා.අත්ට්‍රැක්ටර් එතැන රැස්වී තිබුනේ ගන්නා භාණ්ඩ ප්‍රවාහනයට.

නිලන්ත වැලි ලොරියක් අරගෙන ආවේ ඔය අතරේදී .
“මේ හරියට ලයිට් නැතුවත් මිනිස්සු ඔය ෆ්‍රිජ් එහෙම ගන්නේ මොකෝ නිලන්ත ?”
“හැක් ,හැක් ,හැක් ”
ඒ හිනාව නිලන්තගේ සාමාන්‍ය කථාකරන පිළිවෙල.
“ඔය මිනිස්සු ඕවා අරන් ගෙදර තියාගෙන ඉන්නවා ,ටික දවසනෙ ,මාස හයක් යද්දී ඕවා කීයකට හරි අපිටම ගන්න පුළුවන් .”
“ඇයි හැමදාම එහෙම වෙනවාද ?”
“ඕක හැම අවුරුද්දෙම වෙන වැඩක්,ළූණු ගලවනකොට තමයි වැඩියෙන් මේ පලාතට ඔය බඩු එන්නේ.මාස හයක් යද්දී ඔය විකුණපු මිනිස්සුම ඕවා ආපහු අඩුවට ගන්න එනවා .ඔය අපේ මල්ලි ලලිතුත් ලීබඩු ගෙවන්න දෙන බිස්නස් එකක් කරන්නේ.”
“හැක්,හැක් ,හැක් ,අපිටත් ඔය මොනවා හරි අරගන්න බැරියැ.”

කිව්වත් වගේ මාස තුනක් විතර යද්දී ධර්මසිරි ආයෙත් වැඩ ඉල්ලගෙන ආවා.එයිනුත් මාසයක් විතර ගිය තැනදී මගෙන් ඇහුවේ අර චීන මෝටර්බයිසිකලේ විකුණනවා ගන්නවද කියලා .
“ඉතින් හදිස්සියේ ඕක ගත්තේ ඇයි ?කන්න දෙක තුනක් ගිහින් කීයක් හරි එකතුවුනාම හිමිහිට ගන්න තිබුනනේ .”
“නෑ ඉතින් මේ කාලෙටනේ ඕව එන්නේ ”
වැඩිදුර උත්තර නොදුන්නු ධර්මසිරි කලේ අමාරුවෙන් හිනාවෙවී ඉන්න එක විතරයි .

නිලන්තගේ අනාවැකිය වගේම ගමේ මිනිස්සු හයමාසයක් යද්දී ගත්තු බඩු ටිකටික විකුණන්න පටන් ගත්තා .ඒ සමහරවිටක නිලන්තලාටත්,තවත් විටෙක ආපහු සිංගර් එකටත්.වැඩිවැඩියෙන් අපේ වැඩබිමට වැඩ ඉල්ලාගෙන ගැමියන් එන්න පටන් ගත්තා .සුළු කාලයක් රජවුන ගොවියා ආපහු පුරුදු අසීරු ජීවිතයට වැටෙන්න පටන් අරන් තිබුනේ .

මේ ලෝකේ කාපු බිස්නස් කාරයන්ට අහුවෙන,එලියටවිවරනොවුණු ගමට කොටුවෙච්චි අහිංසක ගොවියා ගලවාගන්න කිසිම ආයතනයක් ඉදිරිපත් වෙන්නේ නෑ.හැටහුටහමාරක්වුන අමාත්‍යාංශ ,සංස්ථා ඇස්කන් පියාගෙන නිදිවැදලා ,පොඩි මගපෙන්වීමක් කළහැකිනම්ජීවන තත්වය තරමක් හෝ දියුණු කරගතහැකි මේ මිනිස්සු වාර්ෂික රැවටීම්වලට ලක්වෙද්දී. ඒ වෙනුවට රජය මැදිහත්වෙන්නේ ගෝනි වෙනුවට ප්ලාස්ටික් පෙට්ටි ගෙනඒම වැනි තමුන්ටත් කරළ පැහෙන වෙනත් පියවරවලට .

ඉතින් ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියේ දමා ප්‍රවාහනය කරන්නට අස්වැන්න නෙලනා ගොවියා ආරක්ශාකරගතහැකිනම් සහ දැනුවත් කළහැකිනම් නීති වලින්
තොරවම ඔවුන් දවසක සුදුසු නිෂ්පාදන සඳහා ගෝනි අතහැර වඩා ඵලදායී ඇසුරුම්ක්‍රමවලට නිසැකයෙන්ම යොමුවෙනු ඇති.ධර්මසිරිලා ඒ තත්වයට ගොඩනැගීම වළක්වමින් ඇත්තේ කවුරු විසින්ද?

දෝණිගේ ප්‍රශ්න දම්වැල.

එදා නිවාඩු නිවාඩු දවසක් වෙච්චි කොට උදේ වරුවේ මම පත්තරේ බලමින් හිටියේ.කොහේදෝ ඉඳන් දෝණි දුවගෙන ආවා.

“තාත්තේ,තාත්තේ……අපි වෙලට යමු කොක්කු බලන්න.”

මමත් පත්තරේ පැත්තකට දාල වත්ත පහල වෙල් යායට ගියා දෝණි එක්ක.අත් ට්‍රැක්ටරයක් සද්දේ දාගෙන ලියැද්දෙන් ලියැද්දට හාමින් යනවා. කුඹුරුයාය පුරාම පැතිරිලා යන්නේ නහය පිනවන මඩ සුවඳ. මැඩෙන මඩේ පාවෙන තිත්තයෝ,කණයෝ, නළහඳයෝ අල්ලන්න කිරි කොක්කුත් ,කණ කොක්කුත් රෑන් පිටින් අහස පුරා කැරකෙනවා.

“තාත්තේ මොකද මේ කොක්කු කරන්නේ.”

“ඔය එන්නේ මාළු අල්ලන්නනේ ”

“ඇයි ඒ මාළු අල්ලන්නේ?”

“කොක්කුන්ට කන්නනේ”

“මාළු අල්ලගෙන් ඒගොල්ලෝ කොහෙද යන්නේ ”

” කොහේ හරි ගහකට යනවා මාළු කන්න”

” ඒ සේරම කොක්කු  යන්නේ එක ගහකටද ?”

” එක එක ගස් වලට යනවා ඇති “

“…………………………..”

“……………………………….”

මේ නොනවතින ප්‍රශ්න වැල බොහෝවිට නවතින්නේ මුල ප්‍රශ්නෙට පලාතකවත් සම්බන්ධයක් නැති වෙනත් ප්‍රශ්නයකින්.ඒ නැවතුමත් බාගවෙලාවට උත්තර දීම එපාවුණු මගේ උප්පරවැට්ටියකින් නවතිනවා විනා දෝණිට එපාවීමකින් නවතින ප්‍රශ්න දම්වැලක් නෙවෙයි.

පුංචි උන් ලෝකය ඉගෙනගන්නේ,තේරුම් ගන්නේ ඇහෙන,දකින දේවලිනුත්,අහන ප්‍රශ්න වලිනුත්. ප්‍රශ්න ඔවුන්ගේ  සාමාන්‍ය ස්වභාවයක්. තිස්සේ දෙවේලේම තමන්ගේ ඇස් ඉදිරිපිට සිදුවෙන අලුත් අලුත් දේ ඔවුන්ට ගෙනත් දෙන්නේ හරිම කුතුහලයක්. ඉතින් ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තරදීම හරිම පරිස්සමින් කලයුතු  වැඩක්.සමහරක්විට අපි ප්‍රශ්නවලින් බේරෙන්න කියන බොරුවක් ඇතිකරන්නේ අනාගතය ගැන ලොකු බලපෑමක් වෙන්න පුළුවන්.

මගේ එක්තරා මිතුරෙක් දරුවාගේ මේ ප්‍රශ්න ඇසීමේ කරදරයෙන් මිදෙන්නටත්,තමන්ගේ වැඩිදුර අධ්‍යාපන කටයුතු දරුවාගේ කරදරයෙන් මිදී කරගැනීමටත් යෙදූ උපක්‍රමය දරුවාට පරිගණකයේ කාටුන් දමා බලන්නට දීම.දැන් ගෙදර ඉන්නා බොහෝවිට පරිගණක තිරය තුල වීරයන් සොයමින් ඉන්නා  පොඩි එකාගෙන්   දෙමාපියන්ට ඇති කරදර බොහොම අඩු බවයි මගේ මිත්‍රයාගේ අදහස. නමුත් ලෝකයට විවරනොවී, සින්තටික් සිහිනයක දවසින් දවස ගිලෙන දරුවා ගැන මගේ මිත්‍රයාට අදහසක් නෑ.

දෝණි හෙවත් කාටූන් වෙනුවට කතන්දර අසන්නට පුරුදුවී සිටින්නී කතන්දර ඇසීම නිසා  ප්‍රශ්න මාලාව තව තවත් වැඩිකරගනිමින් ඉන්නේ.මේ නිසා වැඩිමනක් අමාරුවේ වැටී ඉන්නේ අඩුවෙන් කතාපොත් කියවා ඇති දෝණිගේ අම්මායි.බාගවිට සතියකට කලින් කියූ කතන්දරයක් ගැන ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇයට මතුවෙන්නේ දැන්.

“අම්මේ,අර මැරෙන්නේ නැති රාක්ෂයාගේ නම මොකද්ද?”

“අම්මේ අර නපුරු නාගයා තනියම වහුපැටියෙක් බැදලා කන්නේ කොහොමද?”

“අම්මේ ඉඳිකටුපැන්චාද ,කෝටුකිතයියාද වැඩියෙන් කෙට්ටු?”

“අම්මේ පයින් යන්නේ නැතුව නැතිරටට ප්ලේන් එකේ යන්න බැයිද?”

ගහ කොළ මල් සහ කුරුල්ලන් කෙරෙහි සිත් ලොබ බැඳගෙන ඉන්නා ඈට සොබාදහමත් මවාදෙන්නේ තවත් ප්‍රශ්න කන්දරාවක්.රෝස මල් රතුපාට වෙන්නේ ඇයි කියාත්,පොල්කිච්චාට කැත පාටක් තියෙන්නේ ඇයි කියාත්,රෑට එලිය මවන සත්තුන්ගේ ලයිට් සේරම කොලපාටම වෙන්නේ ඇයි කියාත් ඇයට තනියම උත්තර හොයාගන්න බැරි ප්‍රශ්න. ගහක් වගේ තිබුණු වලාකුළක්,තවත් ටිකක් දුර පාවෙලා යද්දී කන්දක් වගේ වෙනස් වීමත් දෝණිට ලොකු කුතුහලයක් ඇතිකරන්නක්. ඒ විතරක් නොව,වත්ත පහල එකට ගෑවෙමින් උස ගොස් ඇති කොස් ගහත් මහෝගනී ගහත් හුළඟත් සමඟ හඬ නගමින් වැනෙන්නේ  ඔවුන්ට රිදෙන නිසාද,නැතිනම් තරහගොසින් සිටින නිසාද යන්නත් ඇයට ලොකු ප්‍රශ්නයක්. ලිඳේ වතුර නිල් පාට වෙද්දී ,ඔයේ වතුර දුඹුරු පාටවීමත් ඇයට පැහැදිලි නෑ.

“තාත්තේ,තාත්තේ……වහින්නේ ඇයි?”

ඒ එයාට මිදුලේ සෙල්ලම්බත් උයමින් ,දූවිලි නාමින් හිටිගමන් හදිස්සියේම නැගිච්චි ප්‍රශ්නයක්. “වහින්නේ නේද……….වහින්නේ  පොළවට වතුර ඕනේ හින්දනේ.”

“නෑ,නෑ තාත්තේ…..වහින්නේ පැළවලට වතුර දාන්නයි,නාන්නයි,බොන්නයි,රෙදි හෝදන්නයි.”

ඒක තමයි දෝණි අහන ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ වෙන්න ඕනේ කියල හිතාගෙන ඉන්න උත්තරේ.

සමහරක් වෙලාවට අහන ප්‍රශ්නෙට එයාටම උත්තරයකුත් තියනවා ඒ වගේම.

දෝණිගේ මිත්‍ර සමාගමයේ පරිගණක  තිරයෙන් ලෝකය දකින දෙතුන්දෙනා හැරුණු කොට අනෙකුත් පුංචි උන්ටත් තියෙන්නේ නානාවිධ ගැටලු.තමන් ගැටෙන පරිසරය සමඟ ඒවායේ ස්වභාවය වෙනස්වුවත් ඒ සියල්ල එකම මාදිලියේ ප්‍රශ්න. මේ කුතුහලය ඔවුන් දවසක ලෝකය පිළිබඳ දැනුවත් මිනිසුන් කරාවි.

“තාත්තේ….තාත්තේ…….”

හපොයි,තවත් ප්‍රශ්නයක්ද?

පල නොකල මහාවංසය

තරමක කාලෙකට පස්සෙයි ගම්පලාතෙ යන්න පුලුවන්කමක් ලබුනෙ.අන්තිම වතාවෙ ගොහින් ඇවිත් මහ කාලයක් ගත නොවුනත් තරමක වෙනස්කම් තැනින් තැන සිද්ධවෙලා.බස් පාරෙන් හැරිල අපේ ගෙවල් පැත්තට යන අතුරු පාරත් කොන්ක්‍රීට් දාලා,මහපාරට පේන වංගුව ගාවටම.එතනින් එහාට පහුගිය ප්‍රාදේශීය සභා චන්දෙන් පස්සේ කොන්ක්‍රීට් දානවා කියලා වසන්ත මන්ත්‍රීතුමා පොරොන්දුවෙලා තියනවා.ඉතින් එහෙව් පුද්ගලයෙකුට ඡන්දේ නොදී ඉන්නෙ කොහොමද කියලයි අල්ලපු ගෙදර ගීතා නැන්දා කියන්නෙ.එහෙම හිතන පාරවල් ගානක මිනිස්සු ඉන්න හින්දද මන්දා මෙදා පාරත් වසන්ත මන්ත්‍රීතුමා නූලෙන් වගෙ ප්‍රාදේශීය සභාවට පත්වෙලා තියෙන්නේ.

ඉතින් හවස් වෙන්න ඇරලා මම ඔය පාර දිගේම කඩේ පැත්තට යන්න පිටත් උනා.මාතර මාමා කොහේදෝ ගිහින් එනවා මට හම්බවුනේ ඒ අතරෙදි.මාතර මාමා අපේ ගමේ පද්මිණී නැන්දාව කසාද බැඳලා එහෙ බින්න බැහැපු මනුස්සයෙක්.ලී බඩු සාප්පුවල බඩු පොලිෂ් කිරීම වගෙ පොඩි පොඩි වැඩ තමයි රස්සාවට කරමින් හිටියෙ.රස්සාව එහෙමවුනත්, සමාජ අවබෝධයක් තියන, උසස්පෙලත් සමත් වෙච්චි කෙනෙක්.ඔය පුංචි පුංචි රස්සාවල් කරලා හම්බවෙන මුදලත් සමහරවිට සෑහෙන්න වියදම් කරන්නෙ අමුතුම තාලේ වැඩ වලට තමයි.

එක වතාවක් ඔය යුද්ධය තදින්ම යන දවස්වල “අපෙ රටේ රණවිරුවෝ” කියලා කවිකොලයක් ලියල අච්චු ගස්සවලා ගමේ ගෙවල් වලට බෙද බෙදා ගියා මට මතකයි.ගමේ කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ එකතුකරගෙන දේශයට ආදරේ කරන්නන්ගේ සංවිධානයක් හදන්නත් සෑහෙන උත්සාහයක් දැරුවා ඒ දවස්වල,ඒ වැඩේ අසාර්ථකවුනත්.ඔය වැඩ කොච්චර තිබුනත් පද්මිණී නැන්දා එක්ක බැන අඬගහගන්නවනම් අපිට කවදාවත් ඇහිලා නෑ.සමහරවිට නැන්දාත් මාතර මාමාගේ රට වෙනුවෙන් කරන සේවයට නිහඬ සහයෝගයක් දක්වනවා ඇති.මාමා ගෙදර ඉන්නවනම් ගේ ඉස්සරහ පාරෙන් කවුරුහරි යනකම් බලාගෙන ඉන්නෙ අල්ලගන්න,රටේ තොටේ තත්වය ගැන කතා කරන්න.මමත් ඉතින් අනික් වැඩ පැත්තකට දාල ඔහොම වෙලාවට මාතර මාම එක්ක රටෙ අභිවෘද්ධිය ගැන කතා කරන නිසා මනුස්සයාට මාව කතාවට අල්ලගන්න තියනවනම් හරිම සතුටුයි.

පහුගිය අවුරුදු ගානක් තිස්සේම මාතර මාමාට තිබුනෙ එකම අරමුණයි.ඒ විජය කුමාරයාගේ ලංකාගමනයේ ඉඳලා,වර්තමානය දක්වාම ලංකාවේ කථාව ඇතුලත්කරපු ඉතිහාස පොතක් ලියන එක.මම ඔය කාරණාව දැනගන්නකොටත් ඔය වැඩේ පටන් අරගෙනයි තිබුනේ.හම්බවුන වෙලාවට හැමදාමත් කියන්නෙ මේ ලියමින් ඉන්නා පොත ගැනම තමයි.
“මේ පොත අඩු ගනනේ පිටු පන්දාහක්වත් වෙයි” මාතර මාමා කියනවා.
“එච්චර මොනවද තියෙන්නෙ ලියලා.”
“ඔයා දන්නෙ නැද්ද අපේ රටේ කොච්චර පෝසත් ඉතිහාසයක්ද තියෙන්නෙ,ඒක වර්ණනා කරලා ලියන්න ඕනේ.මේකේ කවි තියනවා,චිත්‍ර ඇඳලා තියනවා.ඉතින් පිටු පන්දාහට වැඩි මිසක් අඩු වෙන්නෙ නෑ”.මාතර මාමා  හරිම උජාරුවෙන් කියන්නේ පොතට ඇතුලත් කරන්න යන සනත් ජයසූරිය ගැන ලියාපු කවියකුත් කියන ගමන්.”ඔයා ගෙදර එනවා කිව්වට ලියපු ටික පෙන්නන්න කෝ එන්නෙ නෑනෙ කවදාවත්.” කිව්වත් වගේ කවදාවත්ම මට ලියපුටික බලන්න ගෙදරටනම් යන්න බැරිවුනා.

කරන රස්සාවත් එක්ක පොත ලියන්න හොයාගන්න තියන  කාලය අඩුවීම ගැනනම් මනුස්සයා හිටියෙ හරිම විස්සෝපයෙන්.දෙදරු පියෙක්වුන මාතර මාමා බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියෙ ඒ වෙනකොට උසස් පෙල කරමින් හිටි දුව විභාගෙන් පස්සේ තරමක කාලෙකට හරි රස්සාවක් කරන්න පටන් ගනීවි කියලා.
“එතකොට ඒ කාලෙදි මට පුලුවන් ගෙදර නඩත්තුව එයාට බාර දීලා ෆුල්ටයිම් පොත ලියන්න”
“එහෙම සාධාරණ නෑ නේද,අනික් දුවත් තාම හයේ පන්තියෙ නේද?”
“මේක ජාතික වගකීමක්,මගේ දරුවො සංතෝෂ වෙන්න ඕනෙ මම කරන වැඩේ ගැන.ඉතින් ටික කාලයකට ඒ කැපකිරීම ඒ ගොල්ලො කරන්න අකමැති වෙන්න හේතුවක් නෑනේ”. ඉතින් ඔය උත්තරේ පලවෙනි පාරට හම්බවුනාට පස්සේ මම ආයෙත් ඔය කාරණාව මතක් කලේ නෑ තවත් වතාවක්.

ඔය කතාබහ වෙච්චි කාලෙන් පස්සෙ දුර බැහැර පලාතක රස්සාව කරන්න සිද්දවුන මට ගමට එන්න ලැබුනෙ සති ගනනාවකට වතාවක්.ඉතින් වෙනදා වගේ කඩපිලට යමින් ගමන,උදේ බස් එකට දුවමින් ගමන අපිට කතාබහක් කරන්න ලැබුනේ නෑ.ආයෙත් මට මාතර මාමාව හම්බවුනෙ දවස් දෙක තුනක නිවාඩුවකට ගමට ආපු ගමනකදි.
“කොහොමද දැන් පොත”
“සෑහෙන දුරට ඉවර කරලා තියෙන්නෙ.දුව රස්සාවට යන නිසා දැන් මට මෙ වැඩේට ලේසියි.බලන්නකෝ ටීවී වල රටට ආදරෙන් බෙරිහන්දෙන මිනිස්සුන්ගෙන්වත් මේ වැඩවලට කිසිම සහයෝගයක් නෑනේ.”
“ඇයි මොකද උනේ?”
“මම ගියා සූරිපෙරුම මහත්තයා හම්බවෙලා පොත පෙන්නලා අදහසක් ගන්න.කොහෙද පෙන්නපු ගමන් කිව්වනේ අනේ අනේ මටනම් ඕවාට ආධාර කරන්න සල්ලි නෑ කියලා.”
“ඉතින් ඔයා කියන්න එපායැ ඔයාට සල්ලි නෙවෙයි ඕනේ කියලා”
“කිව්වා,දැන් මට ඕවා බලලා විචාර කරන්න වෙලාවක් නෑ,මේ දවස්වල හරි බිසී.එහෙමනෙ උන්නැහේ මට සැලකුවේ”
“ඒක තමයි ඉතින් ඔය පොත් ප්‍රකාශකයෙකුට පෙන්නලා බලන්නකෝ සෑහෙන්න වැඩේ ඉවරනම්.”
“එයිට කලින් මම මේ ජනාධිපතිතුමා හම්බවෙලා පෙන්නන්න බල බල ඉන්නේ.මම ලියුමකුත් යවලා තියෙන්නේ.උත්තරයක් එවාවි අද හෙටම”

ඔය මාතර මාමා තමයි මම අලුත කොන්ක්‍රීට් දාපු පාර දිගෙ කඩේ පැත්තට යමින් ගමන මූණට මුලිච්චි වුනේ.කාලෙකින් තමුන්ගේ හිතේ තියන දේවල් කියද්දි අහගෙන ඉන්න මනුස්සයෙක් හම්බවුන නිසාද මන්දා මූණේ මතුවුනේ ලොකු හිනාවක්.මමත් දැක්ක සැරේම සුපුරුදු ප්‍රශ්නය ඇහුවා.
“ඉතින් කොහොමද,කොහොමද පොතේ වැඩේ”
“පොත දැන්නම් ලියලා ඉවරයි,තාම ප්‍රින්ට් කරගන්න ලැබුනේ නෑනෙ.ඒ වැඩේ පරක්කු වෙන්න වෙන්න තව තව ඉතිහාසය ලියන්න වෙනවනේ.මම ඉතින් රටේ දැන් සිද්ධවෙන සංවර්ධනය ගැනත් ටික ටික ලියනවා.”
“පොත ජනාධිපතිතුමාට පෙන්නන්න ලැබුනද?”
“තාම නෑ,එතුමාටත් ඉතින් කොච්චරක් කියලා වැඩ රාජකාරිද,නේද?”
“ඒක තමයි,තාම රස්සාවක් කරන්නේ නැද්ද,දැන් වැඩේත් සෑහෙන්න ඉවර නිසා ඔය වැඩේ කරන ගමන් රස්සාවකුත් කලානම් නේද හොඳ?”
“ආයෙත් මම පරණ පොලිෂ් කරන රස්සාවම කරන්න පටන් ගත්තා”

“ඒක හොඳයි,පොත ප්‍රින්ට් කරන්න ප්‍රකාශකයෙක් බලන්නෙ නැද්ද?”
“තාම කෙනෙක් හොයා ගන්න බැරිවුනානේ.ඒ මිනිස්සුත් බාල බාල පොත් ගහ ගහ ඉන්නවා මිසක මේ වගේ වටිනා වැඩකට අත තියන්න බයයිනේ.”
“ඒක තමයි”
ඒ වචන ටික ඇරෙන්න ,අවුරුදු ගානක් තිස්සේ හිතේ තිබුණු එකම අරමුණ තවමත් සම්පූර්ණ කරගන්න බැරිව ඉන්න මාතර මාමාට වෙනත් ධෛර්‍යය දෙන වචනයක් කියන්න මට එවෙලේ මතක්වුනේ නෑ.ආයෙත් ගමට තවත් කාලෙකින් යනකොටත් අවුරුදු හත අටක් පුරාම හිතේ එකම අධිෂ්ඨානයක් නොසැලී පවතින මේ මනුස්සයා මේ “පල නොකල මහාවංසය” අතේ තියාගෙන හිඳීවි,සමහරක්විටෙක,.

ඊලඟ ඡන්දෙන් පස්සේ තවත් වංගුවකින් එහා පැත්තට පාරේ ඉතුරු ටික කොන්ක්‍රීට් දානකම් කාන්ති නැන්දලත් බලාගෙන ඉන්න නිසා වසන්ත මන්ත්‍රී තුමාටත් තවත් කාලයකට ප්‍රාදේශීය සභාවේ පුටුව නැතිවෙන එකක් නෑ.