බරයි මේ කඳුලු…

බරයි මේ කඳුලු
ගලා යන නෙතුඅගින්
හූරගෙන හදවතේ අනන්තය..

උරෙනුර ගැටී ඇදීගිය
පාලුවී ඇත මාවත,
අතින් ගිලිහුණ කොඩිය
වැටෙන්නට පෙර දරාගත්
නොහඳුනන දහස් මිතුරු දෑත්
ගිලිහිලා,විසිරිලා……
එක් නොවන්නට යලිත්.

නොදත් හදවත් බැඳුණු
අදිසි හුයකින්..
පෙර දිනෙක ජීවනය
සිහිනයකි හෙට දිනෙට.

බරයි මේ කඳුලු
ගලා යන නෙතුඅගින්
හූරගෙන හදවතේ අනන්තය..

දෝණිගේ ප්‍රශ්න දම්වැල.

එදා නිවාඩු නිවාඩු දවසක් වෙච්චි කොට උදේ වරුවේ මම පත්තරේ බලමින් හිටියේ.කොහේදෝ ඉඳන් දෝණි දුවගෙන ආවා.

“තාත්තේ,තාත්තේ……අපි වෙලට යමු කොක්කු බලන්න.”

මමත් පත්තරේ පැත්තකට දාල වත්ත පහල වෙල් යායට ගියා දෝණි එක්ක.අත් ට්‍රැක්ටරයක් සද්දේ දාගෙන ලියැද්දෙන් ලියැද්දට හාමින් යනවා. කුඹුරුයාය පුරාම පැතිරිලා යන්නේ නහය පිනවන මඩ සුවඳ. මැඩෙන මඩේ පාවෙන තිත්තයෝ,කණයෝ, නළහඳයෝ අල්ලන්න කිරි කොක්කුත් ,කණ කොක්කුත් රෑන් පිටින් අහස පුරා කැරකෙනවා.

“තාත්තේ මොකද මේ කොක්කු කරන්නේ.”

“ඔය එන්නේ මාළු අල්ලන්නනේ ”

“ඇයි ඒ මාළු අල්ලන්නේ?”

“කොක්කුන්ට කන්නනේ”

“මාළු අල්ලගෙන් ඒගොල්ලෝ කොහෙද යන්නේ ”

” කොහේ හරි ගහකට යනවා මාළු කන්න”

” ඒ සේරම කොක්කු  යන්නේ එක ගහකටද ?”

” එක එක ගස් වලට යනවා ඇති “

“…………………………..”

“……………………………….”

මේ නොනවතින ප්‍රශ්න වැල බොහෝවිට නවතින්නේ මුල ප්‍රශ්නෙට පලාතකවත් සම්බන්ධයක් නැති වෙනත් ප්‍රශ්නයකින්.ඒ නැවතුමත් බාගවෙලාවට උත්තර දීම එපාවුණු මගේ උප්පරවැට්ටියකින් නවතිනවා විනා දෝණිට එපාවීමකින් නවතින ප්‍රශ්න දම්වැලක් නෙවෙයි.

පුංචි උන් ලෝකය ඉගෙනගන්නේ,තේරුම් ගන්නේ ඇහෙන,දකින දේවලිනුත්,අහන ප්‍රශ්න වලිනුත්. ප්‍රශ්න ඔවුන්ගේ  සාමාන්‍ය ස්වභාවයක්. තිස්සේ දෙවේලේම තමන්ගේ ඇස් ඉදිරිපිට සිදුවෙන අලුත් අලුත් දේ ඔවුන්ට ගෙනත් දෙන්නේ හරිම කුතුහලයක්. ඉතින් ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තරදීම හරිම පරිස්සමින් කලයුතු  වැඩක්.සමහරක්විට අපි ප්‍රශ්නවලින් බේරෙන්න කියන බොරුවක් ඇතිකරන්නේ අනාගතය ගැන ලොකු බලපෑමක් වෙන්න පුළුවන්.

මගේ එක්තරා මිතුරෙක් දරුවාගේ මේ ප්‍රශ්න ඇසීමේ කරදරයෙන් මිදෙන්නටත්,තමන්ගේ වැඩිදුර අධ්‍යාපන කටයුතු දරුවාගේ කරදරයෙන් මිදී කරගැනීමටත් යෙදූ උපක්‍රමය දරුවාට පරිගණකයේ කාටුන් දමා බලන්නට දීම.දැන් ගෙදර ඉන්නා බොහෝවිට පරිගණක තිරය තුල වීරයන් සොයමින් ඉන්නා  පොඩි එකාගෙන්   දෙමාපියන්ට ඇති කරදර බොහොම අඩු බවයි මගේ මිත්‍රයාගේ අදහස. නමුත් ලෝකයට විවරනොවී, සින්තටික් සිහිනයක දවසින් දවස ගිලෙන දරුවා ගැන මගේ මිත්‍රයාට අදහසක් නෑ.

දෝණි හෙවත් කාටූන් වෙනුවට කතන්දර අසන්නට පුරුදුවී සිටින්නී කතන්දර ඇසීම නිසා  ප්‍රශ්න මාලාව තව තවත් වැඩිකරගනිමින් ඉන්නේ.මේ නිසා වැඩිමනක් අමාරුවේ වැටී ඉන්නේ අඩුවෙන් කතාපොත් කියවා ඇති දෝණිගේ අම්මායි.බාගවිට සතියකට කලින් කියූ කතන්දරයක් ගැන ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇයට මතුවෙන්නේ දැන්.

“අම්මේ,අර මැරෙන්නේ නැති රාක්ෂයාගේ නම මොකද්ද?”

“අම්මේ අර නපුරු නාගයා තනියම වහුපැටියෙක් බැදලා කන්නේ කොහොමද?”

“අම්මේ ඉඳිකටුපැන්චාද ,කෝටුකිතයියාද වැඩියෙන් කෙට්ටු?”

“අම්මේ පයින් යන්නේ නැතුව නැතිරටට ප්ලේන් එකේ යන්න බැයිද?”

ගහ කොළ මල් සහ කුරුල්ලන් කෙරෙහි සිත් ලොබ බැඳගෙන ඉන්නා ඈට සොබාදහමත් මවාදෙන්නේ තවත් ප්‍රශ්න කන්දරාවක්.රෝස මල් රතුපාට වෙන්නේ ඇයි කියාත්,පොල්කිච්චාට කැත පාටක් තියෙන්නේ ඇයි කියාත්,රෑට එලිය මවන සත්තුන්ගේ ලයිට් සේරම කොලපාටම වෙන්නේ ඇයි කියාත් ඇයට තනියම උත්තර හොයාගන්න බැරි ප්‍රශ්න. ගහක් වගේ තිබුණු වලාකුළක්,තවත් ටිකක් දුර පාවෙලා යද්දී කන්දක් වගේ වෙනස් වීමත් දෝණිට ලොකු කුතුහලයක් ඇතිකරන්නක්. ඒ විතරක් නොව,වත්ත පහල එකට ගෑවෙමින් උස ගොස් ඇති කොස් ගහත් මහෝගනී ගහත් හුළඟත් සමඟ හඬ නගමින් වැනෙන්නේ  ඔවුන්ට රිදෙන නිසාද,නැතිනම් තරහගොසින් සිටින නිසාද යන්නත් ඇයට ලොකු ප්‍රශ්නයක්. ලිඳේ වතුර නිල් පාට වෙද්දී ,ඔයේ වතුර දුඹුරු පාටවීමත් ඇයට පැහැදිලි නෑ.

“තාත්තේ,තාත්තේ……වහින්නේ ඇයි?”

ඒ එයාට මිදුලේ සෙල්ලම්බත් උයමින් ,දූවිලි නාමින් හිටිගමන් හදිස්සියේම නැගිච්චි ප්‍රශ්නයක්. “වහින්නේ නේද……….වහින්නේ  පොළවට වතුර ඕනේ හින්දනේ.”

“නෑ,නෑ තාත්තේ…..වහින්නේ පැළවලට වතුර දාන්නයි,නාන්නයි,බොන්නයි,රෙදි හෝදන්නයි.”

ඒක තමයි දෝණි අහන ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ වෙන්න ඕනේ කියල හිතාගෙන ඉන්න උත්තරේ.

සමහරක් වෙලාවට අහන ප්‍රශ්නෙට එයාටම උත්තරයකුත් තියනවා ඒ වගේම.

දෝණිගේ මිත්‍ර සමාගමයේ පරිගණක  තිරයෙන් ලෝකය දකින දෙතුන්දෙනා හැරුණු කොට අනෙකුත් පුංචි උන්ටත් තියෙන්නේ නානාවිධ ගැටලු.තමන් ගැටෙන පරිසරය සමඟ ඒවායේ ස්වභාවය වෙනස්වුවත් ඒ සියල්ල එකම මාදිලියේ ප්‍රශ්න. මේ කුතුහලය ඔවුන් දවසක ලෝකය පිළිබඳ දැනුවත් මිනිසුන් කරාවි.

“තාත්තේ….තාත්තේ…….”

හපොයි,තවත් ප්‍රශ්නයක්ද?

පල නොකල මහාවංසය

තරමක කාලෙකට පස්සෙයි ගම්පලාතෙ යන්න පුලුවන්කමක් ලබුනෙ.අන්තිම වතාවෙ ගොහින් ඇවිත් මහ කාලයක් ගත නොවුනත් තරමක වෙනස්කම් තැනින් තැන සිද්ධවෙලා.බස් පාරෙන් හැරිල අපේ ගෙවල් පැත්තට යන අතුරු පාරත් කොන්ක්‍රීට් දාලා,මහපාරට පේන වංගුව ගාවටම.එතනින් එහාට පහුගිය ප්‍රාදේශීය සභා චන්දෙන් පස්සේ කොන්ක්‍රීට් දානවා කියලා වසන්ත මන්ත්‍රීතුමා පොරොන්දුවෙලා තියනවා.ඉතින් එහෙව් පුද්ගලයෙකුට ඡන්දේ නොදී ඉන්නෙ කොහොමද කියලයි අල්ලපු ගෙදර ගීතා නැන්දා කියන්නෙ.එහෙම හිතන පාරවල් ගානක මිනිස්සු ඉන්න හින්දද මන්දා මෙදා පාරත් වසන්ත මන්ත්‍රීතුමා නූලෙන් වගෙ ප්‍රාදේශීය සභාවට පත්වෙලා තියෙන්නේ.

ඉතින් හවස් වෙන්න ඇරලා මම ඔය පාර දිගේම කඩේ පැත්තට යන්න පිටත් උනා.මාතර මාමා කොහේදෝ ගිහින් එනවා මට හම්බවුනේ ඒ අතරෙදි.මාතර මාමා අපේ ගමේ පද්මිණී නැන්දාව කසාද බැඳලා එහෙ බින්න බැහැපු මනුස්සයෙක්.ලී බඩු සාප්පුවල බඩු පොලිෂ් කිරීම වගෙ පොඩි පොඩි වැඩ තමයි රස්සාවට කරමින් හිටියෙ.රස්සාව එහෙමවුනත්, සමාජ අවබෝධයක් තියන, උසස්පෙලත් සමත් වෙච්චි කෙනෙක්.ඔය පුංචි පුංචි රස්සාවල් කරලා හම්බවෙන මුදලත් සමහරවිට සෑහෙන්න වියදම් කරන්නෙ අමුතුම තාලේ වැඩ වලට තමයි.

එක වතාවක් ඔය යුද්ධය තදින්ම යන දවස්වල “අපෙ රටේ රණවිරුවෝ” කියලා කවිකොලයක් ලියල අච්චු ගස්සවලා ගමේ ගෙවල් වලට බෙද බෙදා ගියා මට මතකයි.ගමේ කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ එකතුකරගෙන දේශයට ආදරේ කරන්නන්ගේ සංවිධානයක් හදන්නත් සෑහෙන උත්සාහයක් දැරුවා ඒ දවස්වල,ඒ වැඩේ අසාර්ථකවුනත්.ඔය වැඩ කොච්චර තිබුනත් පද්මිණී නැන්දා එක්ක බැන අඬගහගන්නවනම් අපිට කවදාවත් ඇහිලා නෑ.සමහරවිට නැන්දාත් මාතර මාමාගේ රට වෙනුවෙන් කරන සේවයට නිහඬ සහයෝගයක් දක්වනවා ඇති.මාමා ගෙදර ඉන්නවනම් ගේ ඉස්සරහ පාරෙන් කවුරුහරි යනකම් බලාගෙන ඉන්නෙ අල්ලගන්න,රටේ තොටේ තත්වය ගැන කතා කරන්න.මමත් ඉතින් අනික් වැඩ පැත්තකට දාල ඔහොම වෙලාවට මාතර මාම එක්ක රටෙ අභිවෘද්ධිය ගැන කතා කරන නිසා මනුස්සයාට මාව කතාවට අල්ලගන්න තියනවනම් හරිම සතුටුයි.

පහුගිය අවුරුදු ගානක් තිස්සේම මාතර මාමාට තිබුනෙ එකම අරමුණයි.ඒ විජය කුමාරයාගේ ලංකාගමනයේ ඉඳලා,වර්තමානය දක්වාම ලංකාවේ කථාව ඇතුලත්කරපු ඉතිහාස පොතක් ලියන එක.මම ඔය කාරණාව දැනගන්නකොටත් ඔය වැඩේ පටන් අරගෙනයි තිබුනේ.හම්බවුන වෙලාවට හැමදාමත් කියන්නෙ මේ ලියමින් ඉන්නා පොත ගැනම තමයි.
“මේ පොත අඩු ගනනේ පිටු පන්දාහක්වත් වෙයි” මාතර මාමා කියනවා.
“එච්චර මොනවද තියෙන්නෙ ලියලා.”
“ඔයා දන්නෙ නැද්ද අපේ රටේ කොච්චර පෝසත් ඉතිහාසයක්ද තියෙන්නෙ,ඒක වර්ණනා කරලා ලියන්න ඕනේ.මේකේ කවි තියනවා,චිත්‍ර ඇඳලා තියනවා.ඉතින් පිටු පන්දාහට වැඩි මිසක් අඩු වෙන්නෙ නෑ”.මාතර මාමා  හරිම උජාරුවෙන් කියන්නේ පොතට ඇතුලත් කරන්න යන සනත් ජයසූරිය ගැන ලියාපු කවියකුත් කියන ගමන්.”ඔයා ගෙදර එනවා කිව්වට ලියපු ටික පෙන්නන්න කෝ එන්නෙ නෑනෙ කවදාවත්.” කිව්වත් වගේ කවදාවත්ම මට ලියපුටික බලන්න ගෙදරටනම් යන්න බැරිවුනා.

කරන රස්සාවත් එක්ක පොත ලියන්න හොයාගන්න තියන  කාලය අඩුවීම ගැනනම් මනුස්සයා හිටියෙ හරිම විස්සෝපයෙන්.දෙදරු පියෙක්වුන මාතර මාමා බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියෙ ඒ වෙනකොට උසස් පෙල කරමින් හිටි දුව විභාගෙන් පස්සේ තරමක කාලෙකට හරි රස්සාවක් කරන්න පටන් ගනීවි කියලා.
“එතකොට ඒ කාලෙදි මට පුලුවන් ගෙදර නඩත්තුව එයාට බාර දීලා ෆුල්ටයිම් පොත ලියන්න”
“එහෙම සාධාරණ නෑ නේද,අනික් දුවත් තාම හයේ පන්තියෙ නේද?”
“මේක ජාතික වගකීමක්,මගේ දරුවො සංතෝෂ වෙන්න ඕනෙ මම කරන වැඩේ ගැන.ඉතින් ටික කාලයකට ඒ කැපකිරීම ඒ ගොල්ලො කරන්න අකමැති වෙන්න හේතුවක් නෑනේ”. ඉතින් ඔය උත්තරේ පලවෙනි පාරට හම්බවුනාට පස්සේ මම ආයෙත් ඔය කාරණාව මතක් කලේ නෑ තවත් වතාවක්.

ඔය කතාබහ වෙච්චි කාලෙන් පස්සෙ දුර බැහැර පලාතක රස්සාව කරන්න සිද්දවුන මට ගමට එන්න ලැබුනෙ සති ගනනාවකට වතාවක්.ඉතින් වෙනදා වගේ කඩපිලට යමින් ගමන,උදේ බස් එකට දුවමින් ගමන අපිට කතාබහක් කරන්න ලැබුනේ නෑ.ආයෙත් මට මාතර මාමාව හම්බවුනෙ දවස් දෙක තුනක නිවාඩුවකට ගමට ආපු ගමනකදි.
“කොහොමද දැන් පොත”
“සෑහෙන දුරට ඉවර කරලා තියෙන්නෙ.දුව රස්සාවට යන නිසා දැන් මට මෙ වැඩේට ලේසියි.බලන්නකෝ ටීවී වල රටට ආදරෙන් බෙරිහන්දෙන මිනිස්සුන්ගෙන්වත් මේ වැඩවලට කිසිම සහයෝගයක් නෑනේ.”
“ඇයි මොකද උනේ?”
“මම ගියා සූරිපෙරුම මහත්තයා හම්බවෙලා පොත පෙන්නලා අදහසක් ගන්න.කොහෙද පෙන්නපු ගමන් කිව්වනේ අනේ අනේ මටනම් ඕවාට ආධාර කරන්න සල්ලි නෑ කියලා.”
“ඉතින් ඔයා කියන්න එපායැ ඔයාට සල්ලි නෙවෙයි ඕනේ කියලා”
“කිව්වා,දැන් මට ඕවා බලලා විචාර කරන්න වෙලාවක් නෑ,මේ දවස්වල හරි බිසී.එහෙමනෙ උන්නැහේ මට සැලකුවේ”
“ඒක තමයි ඉතින් ඔය පොත් ප්‍රකාශකයෙකුට පෙන්නලා බලන්නකෝ සෑහෙන්න වැඩේ ඉවරනම්.”
“එයිට කලින් මම මේ ජනාධිපතිතුමා හම්බවෙලා පෙන්නන්න බල බල ඉන්නේ.මම ලියුමකුත් යවලා තියෙන්නේ.උත්තරයක් එවාවි අද හෙටම”

ඔය මාතර මාමා තමයි මම අලුත කොන්ක්‍රීට් දාපු පාර දිගෙ කඩේ පැත්තට යමින් ගමන මූණට මුලිච්චි වුනේ.කාලෙකින් තමුන්ගේ හිතේ තියන දේවල් කියද්දි අහගෙන ඉන්න මනුස්සයෙක් හම්බවුන නිසාද මන්දා මූණේ මතුවුනේ ලොකු හිනාවක්.මමත් දැක්ක සැරේම සුපුරුදු ප්‍රශ්නය ඇහුවා.
“ඉතින් කොහොමද,කොහොමද පොතේ වැඩේ”
“පොත දැන්නම් ලියලා ඉවරයි,තාම ප්‍රින්ට් කරගන්න ලැබුනේ නෑනෙ.ඒ වැඩේ පරක්කු වෙන්න වෙන්න තව තව ඉතිහාසය ලියන්න වෙනවනේ.මම ඉතින් රටේ දැන් සිද්ධවෙන සංවර්ධනය ගැනත් ටික ටික ලියනවා.”
“පොත ජනාධිපතිතුමාට පෙන්නන්න ලැබුනද?”
“තාම නෑ,එතුමාටත් ඉතින් කොච්චරක් කියලා වැඩ රාජකාරිද,නේද?”
“ඒක තමයි,තාම රස්සාවක් කරන්නේ නැද්ද,දැන් වැඩේත් සෑහෙන්න ඉවර නිසා ඔය වැඩේ කරන ගමන් රස්සාවකුත් කලානම් නේද හොඳ?”
“ආයෙත් මම පරණ පොලිෂ් කරන රස්සාවම කරන්න පටන් ගත්තා”

“ඒක හොඳයි,පොත ප්‍රින්ට් කරන්න ප්‍රකාශකයෙක් බලන්නෙ නැද්ද?”
“තාම කෙනෙක් හොයා ගන්න බැරිවුනානේ.ඒ මිනිස්සුත් බාල බාල පොත් ගහ ගහ ඉන්නවා මිසක මේ වගේ වටිනා වැඩකට අත තියන්න බයයිනේ.”
“ඒක තමයි”
ඒ වචන ටික ඇරෙන්න ,අවුරුදු ගානක් තිස්සේ හිතේ තිබුණු එකම අරමුණ තවමත් සම්පූර්ණ කරගන්න බැරිව ඉන්න මාතර මාමාට වෙනත් ධෛර්‍යය දෙන වචනයක් කියන්න මට එවෙලේ මතක්වුනේ නෑ.ආයෙත් ගමට තවත් කාලෙකින් යනකොටත් අවුරුදු හත අටක් පුරාම හිතේ එකම අධිෂ්ඨානයක් නොසැලී පවතින මේ මනුස්සයා මේ “පල නොකල මහාවංසය” අතේ තියාගෙන හිඳීවි,සමහරක්විටෙක,.

ඊලඟ ඡන්දෙන් පස්සේ තවත් වංගුවකින් එහා පැත්තට පාරේ ඉතුරු ටික කොන්ක්‍රීට් දානකම් කාන්ති නැන්දලත් බලාගෙන ඉන්න නිසා වසන්ත මන්ත්‍රී තුමාටත් තවත් කාලයකට ප්‍රාදේශීය සභාවේ පුටුව නැතිවෙන එකක් නෑ.

අඩෝ…….. සංගක්කාර .

අත පය හිරිඇර ගන්නට නෙලන්න කෙනෙක් කාලෙකින් හම්බනොවුණු විමලසිරි හිටියේ හරිම අමාරුවෙන්.ඒ විතරක්නම් මදැයි,තමුන්ගේ ආර්‍යාවත්  මෙච්චර කලක් ගෙදරදී විතරක් දාපු වලිය ටික ටික ලෝකෙටම පේන්න දාන්න ගත්තු එක ගැන විමලසිරිගේ හිතට හරිම අමාරුයි.ඉස්සර රතු පාටියේ ඉන්නැද්දී කොච්චරනම් ලෝකේ පෙරලෙන්න කෑ ගහනවද,කී දෙනෙකුටනම්  වලි අදිනවද කියල හිතෙනකොටත් හිතට දැනෙන්නේ හරි දුකක්.පහුගිය දොහේ පුරාවටම අත තියන තියන වැඩේ අල වෙලාගියේ පූරුවේ කරපු අකුසලකර්මයක් හින්දද කියලත් වෙලාවකට හිතෙනවා.

පුංචිකාලේ ගමේ සාපින් මාමගේ කඩෙන් ලෙමන් පෆ් පැකට් එකක් හොරෙන් අරන් මාට්ටු වෙච්චි දා ඉඳල ඔය බිස්කට් ජාතිය එක්ක විමලසිරිගේ තිබුනේ ලොකු ආරෝවක්.අවාසනාවකට ඔය බිස්කට් හදන ෆැක්ටේරිය ලංකාවේ එකක් වෙච්චි කොට ඔය අධිරාජ්‍යවාදී ආයතනවල නිෂ්පාදන  කන්න එපා කියල ගුස්තියක් අල්ලන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බෙත් නෑ.අන්තිමේදී තමයි ඕක කාලම තරහ පිරිමහගන්නවා කියල හිතල මාරාන්තික උපවාසයක් පටන් ගත්තේ.උපවාසේ තිබිච්ච පැය තුනට කිලෝ තුනක් ලෙමන් පෆ් කාල තමයි යන්තම් ඒ තරහ අකාමකා ගත්තේ. ඒත් ලෝකයා තමන්ට බත්නොකන මුඛයෙනුත් හිනාවෙනවා කියන එක දැනගත්තු කොට ලෙමන් පෆ් කාපු සන්තෝසේ නැතිවෙලා ගියේ,මේ දැන් විරුද්ධ වෙච්චි දේකට රජතුමා දෙන එක ෆෝන් කෝල් එකෙන් පස්සේ පක්ෂ වෙනවාටත් වඩා ඉක්මනින්.

ඉස්කෝලේ නමේ පන්තියේ ඉන්න වංගියේ  හඳ පායපු රෑක අටේ පන්තියේ හිටපු සමන්මලී  බලන්න ඒ ගෙයි පිළිකන්නේ ටැක් ගැහි ගැහි ඉද්දි සමන්මලීගේ අයියා නන්දනට අහුවෙලා කනේ පාරක් කාපු දා ඉඳලා විමලසිරිගේ හඳ ගැන තියෙන්නෙත් ලොකු ආරෝවක්.පස්සේ කාලෙක අතිජාත මිත්‍රයා ජාගොඩ එක්ක සෙට් වෙච්චි වෙලාවක කිව්වේ දවසක හඳට පොල්ලකින් හරි ගහනවා කියලා දාගත්තු දෙක වැඩිවෙලා හෙම නෙවෙයි ඔන්න .පොඩි කාලේ අහපු පරණ කතාවක් මතක් වෙච්චි ජාගොඩ විමලසිරිට මතක් කරලා දුන්නා හදිස්සියෙවත් හඳට පොලුගහන කොට ගොරක පොල්ලකින් හෙම ගහන්න එපා කියලා.

ඔය අහුඅස්සේ තමයි අර බෑන් කී මූනා කියල හාදයෙක් කරලියට ආවේ.තැටිය රත්වෙච්චි වෙලාවේ රොටිය පුච්ච ගන්න වහාම ඉදිරිපත්වුන වීරයා ඒ මූනා මොකද මේ මූනා මොකද කියලා හිතලා,මේ මූනට පොලුගහන්නයි  ආයෙත් ඉක්මනටම සෙට් උනේ. ඉතින් මහා ජන පෙළපාලියකින් එජා කාර්යාලයට ගොහින් හඳට පොලුගහලා ,කණේ පාර කාපු තරහ යන්තම් අකා මකා ගත්තා.වැඩි දොහක් යන්න ලැබුනේ නෑ මේ නාට්ටියත් වල් උනා වගේ,රටේ තොටේ ඇහෙන කොන්ඩම් කතා වලින් දැනගත්තු විමලසිරි ඉන්තීරුවෙන්ම හිතාගත්තේ මේනම් නරක ග්‍රහ අපලයක්ම තමයි කියලා.කොයි එකටත් කියල කේන්දරේ බලවාගන්න එක හොඳයි කියල නුවණක්‌ කියල දුන්නේ,මීම නාකිඋනත් අඟ නාකි නොවෙන ජේ ආර් පී මාමා.ඉතින් විමලසිරිකොයිකටත් කියල තකහනියක්ම බ්‍රහ්මදත්ත නුවරට ගොහින් කේන්දරේ බලවා ගත්තා. සාත්තර ගුරුන්නාන්සේත් කිව්වේ හිතේ තියන තරහවල් සේරම කොහොමහරි හිරකරගෙන ඉන්නේ නැතිව පිටකරන්න කියලා නොවැ.

ඉතින් ආර්‍යාවගේ ගෝරනාඩු අහගෙන  මහා -ලඹේ තුන්මහල් ප්‍රාසාදයේ මුල්ලකට වෙලා විස්සෝපෙන් ඉන්නගමන් විමලසිරි අතීතයට නුවණ විහිදලාබලන්නේ තව මොනවද තමන්ගේ හිතේ තියන තරහවල් කියලා.ඔහොම “අල්ප දයන්නක්” වගේ වකුටුවෙලා හිටපු මිනිහා හදිසියේම”ඉංගිරිසි එල් අකුර” වගේ කෙලින් වෙලා යුරේකා කියල උඩ පැන්න සද්දෙට මෙච්චරවෙලා ආඩපාලි කියකියාහිටිය ආර්‍යාවත් තක්බීර් වෙලා ගියපි.මේ හදිසියේම මතක්වුන තරහව මොකද්ද බලන්න දුවගෙන ආවේ මුසා,”ඇයි බොසා”කීයාගෙන.ඉස්කෝලේ දහයේ පන්තියේ ඉන්න වන්ගියේ,බෑක්-බෝල් කණ්ඩායමට බැඳෙන්න තිබුන ආසාවයි මේ මතක් වෙලා තියෙන්නේ තකහනියක්ම.විමලසිරි තටු ඇවිත් වගේ පියාඹලා ගියා තමුන් බෑක්-බෝල වලට පෙම් කරපු ඒ සමනල වයසට.ආසාව නිසාම ඉස්සරවෙලාම පිත්තෙන් ගහලා කණ්ඩායමට එන්න බැලුවට එක හරිගියේ නෑ.”ඔයිට වඩා හොඳ පිත්තෙන් හරඹ කාරයෝ ඉන්නවා.”බෑක්-බෝල උගන්වන ගුරුතුමා කිව්වා.බෝලෙන් දමල ගහලා කණ්ඩායමේ තැනක් ගන්න එකත් එච්චරම හරිනොගිය තැන තමයි කඩුල්ල රකින වැඩෙන් ගොඩයන්න බැලුවේ විමලසිරි.

එකනම් ටිකෙන් ටික හරියාගෙන එද්දී අලුත් කඩුලු  රකින හාදයෙක් ආපි ඉස්කෝලෙට.අලුත් මිනිහා පෙන්නපු වැඩ ඉස්සරහ විමලසිරි සෙකන්ඩ් උනේ දවසින් දෙකෙන්.ඉතින් කණ්ඩායමට යන්න ඔන්න මෙන්න ඉන්නකොට වෙච්චි මේ වින්නැහිය හින්දම තමයි ඔය කඩුල්ල රකින උන් ගැන හිතේ තරහව තාමත් තියෙන්නේ.ඔය තරහව මේ අහුඅස්සේ මතකෙට ආවේ සංගක්කාර එංගලන්තේ ගොහින් කතාවක් කලාට පස්සේ.ඉතින් සතියක් දෙකක් සංගක්කාරට වලිය අදින්න අපේ වීරයා ඉවසල හිටියා වෙන කවුරු හරි ඔය වැඩේට මුලපුරනකම්.කවුරුත් මේකට වලියක් අදින්න ලැස්ති නෑ වගේ පේනකොට තමුන්ගේ “චී නිවුස්”එකේ අභීත මාධ්‍යවේදීන් සංගාට බැස්ටිය දෙන වැඩේට යොදවන්නයි අන්තිමේදී තීරණයවුනේ.

ඒ වැඩෙන් පස්සේ උනත් වෙන කිසිම මාධ්‍යයකින් මේක පයිසෙකට ගණන්ගත්තේ නෑ.එහෙම කියලා අතට ගත්තු සටන පණ ගියත් අත අරින මිනිහෙක් නෙවෙයි මේ විමලසිරි. එහෙම කිව්වේ පහුගිය දොහක හවස්කොරේ දෙකක් දාගන්නගමන්  බණ්ඩාර දොස්තරමහත්තයට.ඉතින් කේන්දරේ පිළිවෙලට තවත් මේ තරහවනම් නිවුණේ නැති වෙච්චි මේ වීර පුරුෂය සංගක්කාර ඌ ඇම් පී එකෙන් චන්දෙ ඉල්ලනවා කියලා ආයෙත් සංගාට නෙලන්න පටන් අරන් තියෙන්නේ.මේ වැඩෙත්  වල්වුනොත් එහෙම,බලාපොරොත්තුවන්න ප්‍රේක්ෂක මහජනතාවෙනි,ඊ ළඟ එකනම් නෙලනවා ඇඩ්රස් නැතිවෙන්නම.

කොහොමහරි මේ අපල කාලේ ගෙවාගන්නත්  එපායැ.විමලසිරි කොච්චරනම් සම්පතක්ද අපේ මේ මුතුඇටේට.

විස්මලන්තයේ විස්කම්.

විස්මලන්තය පහුගිය වසර කීපය ඇතුලතදී ලෝක බලවතුන්ගේ ගොඩට ඇතුලත්වෙන්නට අවස්ථාව ලද රටක්.දන්නා කියන කාලෙක ඉඳන්ම සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් අතරට වී තිබුණත්,ඒ වෙමින් පැවතුන සංවර්ධනය,කිසිදවසකදී අවසන් නොවුණු රටවල් කීපයකින් එකක්වුන විස්මලන්තය පිළිබඳ වාර්ථා වැඩසටහනක් දකින්නට ලැබුනේ අහම්බෙන් වගේ.ඒ ලෝකයේ වැඩිම ප්රේක්ෂක ආකර්ශනයක් හිමි සන්නිවේදන ජාලය වන හෝල්ටන් නාලිකා සමූහයේ හෝල්ටන් නිවුස් නාලිකාවෙන්.

“සුදුස්සට හිමි යුතුවෙයි සුදුසු තැන” යන පැරණි විස්මලන්ත කියමන ආදර්ශ පාඨය කරගනිමින් රට දියුණුවේ හිනිපෙත්තට පත්වුන බවයි වැඩසටහනේ අදහස වුනේ.කොටින්ම කැබිනට් මණ්ඩලය පත්කිරීමේදී,අදාල පුද්ගලයන්ගේ අතීත රැකියාවන්ට සුදුසු ඇමතිකමක්ම ලබාදීම අනිවාර්යයෙන්ම සිදුවන කාරණාවක්. එකපිට එක සේවක වර්ජන පැවති අතීතයක් මේ වෙනකොට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වී ඇත්තේ ඒ නිසයි.මේ රටේ නිතර ප්රවාහන සේවයේ වර්ජන පැවතියත් මේ වෙනකොට ඒ වර්ජන අතීතයට එකතු වී හමාරයි.පැරණි පුද්ගලික බස් රථ රියඳුරෙක් සහ වර්තමාන මහාපරිමාණ බස් හිමියෙක් වෙන මුතුවට්ටි ඇමතිතුමා මතු නොව තවත් රටේ බස් රථ හිමියෙක් වන වැව්ගම ඇමතිතුමා ඒ වර්ජනවිරහිත ප්‍රවාහන සේවය ගොඩනැගීමට මූලිකවුනා.ඔවුන්ගේ ප්රවාහනය ගොඩනැගීමේ මූලධර්මය වූයේ බස් හිමියන්ගේ මනසින් ප්‍රශ්නය දෙස බැලීම.විස්මලන්තයේ කිසිදිනෙක මගීන් වර්ජනය නොකරන බවත්,වර්ජනය කරන්නේ සේවා හිමියන් සහ සේවකයන් බවත් ප්‍රවාහන අමාත්යාංරශයේ වර්ජන හේතු සෙවීමේ ත්‍රී-පුද්ගල කමිටුව මගින් හෙලිදරව් කරගත්තේ හයමසක අසීරු අභ්‍යාසයක් අවසානයේ.

ඉඳින්,ඇමති දෙකට්ටුව නව මාර්ග බලපත් නිකුත් කිරීමේදී තමන්ගේ බස් වලට පමණක් ඒවා නිකුත්කිරීම,බස් ගාස්තු වැඩිකල යුතුයැයි වර්ජනය කිරීමට පෙරම ඒ වැඩිකිරීම වැනි සරල ක්‍රම යොදාගනිමින් ප්‍රවාහන සේවය මේ තත්වයට ගෙනවිත් තියනවා.පොඩි හෝ පරහක්ව පැවතියේ ඔවුන්ට පාලනය කිරීමට අපහසුවුන දුම්රිය සේවය පමණයි.එයද ප්‍රතිසංස්කරණය කරමින් දුම්රිය මාර්ග ,දුම්රිය ,දුම්රිය ස්ථාන ආදිය කොටස් වශයෙන් විවිධ ආයතන යටතට පවරමින් සිටින්නේ. ඒ කොටස් වශයෙන් ඇමති දෙකට්ටුවට සහ තම ඉහල සගයන්ට ඒවා මිලදීගැනීම පහසු කිරීමටයි.මේ ක්‍රියාවලිය අවසානයේ සම්පූර්ණයෙන්ම වර්ජන විරහිත ප්‍රවාහන සේවයක් රටේ ස්ථාපිත වෙනු ඇති.

ප්‍රායෝගික වශයෙන් ඇමතිතුමන් කෙතරම් තම විෂය පථයට අවධානය යොමුකරනවාද සහ මැදිහත්වෙනවාද යන්න විදහාපාන ඓතිහාසික සිදුවීමක් මෑතදී සිදුවුනා.ඒ කෝටි ගනනාවක වියදමින් නොබෝදා බස් හිමියන්ගේ අයිතියට පැවරූ බස් නැවතුමක යකඩ බට කිහිපයක් නිසා බස්වලට සෙනඟ පැටවීමට පැවති අවහිරතාවය එතුමාම මැදිහත්වී ,බට කපාදමා විසඳා දැමීම.මේ ආරංචිය කණ වැකුණු නාථ දෙවියන්ද සාදුකාර දුන් වග තමාට දැන්වූ බවයි,මේ වැඩසටහනට අදහස් දැක්වූ විස්මලන්ත විශ්ව විද්‍යාල ඇදුරෙක් වන දෙයිනලීන් මහතා පැවසූවේ.

රටේ හැම පුරවැසියාම මේ වෙද්දී නීතිය හා සාමය අකුරටම ආරක්ෂා කරමින් සිටින්නේ.ඒ නව නීතිය සහ අධිකරණ කටයුතු සම්බන්ධ ඇමතිවරයා වෙන ආචාර්යය පින්ගැමුණු ඇමතිතුමාගේ උදාර සංකල්පයන් වලට අනුකූලවයි.විස්මලන්තයේ අධිකරණ සියල්ල දැන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ නෑ.පැරණි අධිකරණ ශාලා හෝටල් සහ නිවාඩු නිකේතන සඳහා යොදාගෙන තියනවා.යම් සිද්දියක්වූ මොහොතේම ඒ ස්ථානයේම නඩුව අසා තීන්දුව දීමට ඇමතිතුමා සහ ඔහුගේ පුහුණු සහචරයන් ගනනාවක් පැය 24 පුරාම රටේ සංචාරය කරමින් ඉන්නේ.වැරදිකරුවා සතියක් ලයිට් කණුවක බැඳ තැබීම,කසපහර දීම,කණ කැපීම ආදී “ඔන් ද ස්පොට්” දඬුවම් ක්‍රමයක් හඳුන්වාදීමේ සම්පූර්ණ පේටන්ට් අයිතිය හිමිව ඇත්තේ පින්ගැමුණු ඇමතිතුමාට.පවතින ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීම,තමාට නොදන්වා තම බලප්‍රදේශයේ සිල්ලර කඩයක් පටන් ගැනීම වැනි වඩා දරුණු අපරාධ සඳහා ඒ මොහොතේම මරණ දණ්ඩනය ලබා දීමට මේ ඇමතිතුමාගේ ක්ෂණික විහිදුම් නඩුකාර හමුදාව පැකිලෙන්නේ නෑ.මේ ඇමතිකම ලබාදීමේදිත් ඔහුගේ පැරණි නඩු ඇසීමේ හැකියාව ආණ්ඩු බලධාරීන් විසින් තදින්ම සොයා බලා තිබෙනවා.

මේ අතිශය දූරදර්ශී කලමනාකරණය නිසයි විස්මලන්තය අද ලෝක බලවතුන් අතරට එක්වී සිටින්නේ.ඒ විස්මිත කලමනාකරණය නොබෝදා පිටරැටි බැංකු කීපයකින් රුපියල් කෝටි 1600 ක් පමණ ලබාගන්නට සමත්වුනා.ඒ ඇමතිවරයෙක් සහ තවත් පිරිස දුර දක්නා නුවණින් යුතුව ගැසූ “හෙජින්” නම්වූ ගිවිසුමක් හේතුවෙන්.

මේ වෙනකොට ඇමරිකාව ඇතුලු බටහිට රටවල් මේ මහා සංවර්ධනයේ රහස් සොයා ගැනීම සඳහා විස්මලන්තයට චරපුරුෂයන් එවමින් සිටින බවයි හෝර්ටන් නාලිකාවට මේ වැඩසටහන නිෂ්පාදනය කල සුදලියගොඩ මහතා පවසන්නේ.වතුර පිරවීමෙන් පසු වරායේ ගල් කැඩීම සහ කඳු වලින් වටවූ ගුවන් තොටුපොලක් ඉදිකිරීමෙන් අනතුරුව ,ගුවන් යානා ගොඩ බැස්සවීමට වටේ කඳු කැපීම වැනි අධිතාක්ශනික කාරණාවන් මේ චරපුරුශයින් අධ්‍යයනය කරමින් සිටින බව සැලයි.තවදුරටත් ඔවුන් සොයාගෙන ඇත්තේ බටහිර රටවලින් විවිධ දොල පිදේනි ලබාදෙමින් මේ “ආර්ථික වර්ධකයන්” බිලීබා ගැනීමේ උත්සහයක්ද ඇති බව. මේ සියලු කාරණා සලකාබලා විස්මලන්ත ආණ්ඩු බලධාරීන් රටවල් සංවර්ධනය පිලිබඳ විශේෂ උපාධියක් සුමනවීර බණ්ඩා අන්තර්ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයේදී ආරම්භ කිරීමට තීරණයකර තියෙනවා.ඉතින් විස්මලන්ත වාසීන්ට නොබෝ දිනකින්ම මේ පාඨමාලාව හැදෑරීමට විස්මලන්තයට පැමිණෙන බටහිර ප්‍රබල රටවල මුදල් ඇමතිවරුන්,බැංකු අධිපතිවරුන් වැනි පිරිස දැකබලාගන්නට ඉඩහසර ලැබෙනු ඇති.

බණ්ඩා මුදලාලිගේ අධ්‍යාපන වෙලඳාම.

සුමනවීර බණ්ඩා නිදහස් අධ්‍යාපනය කටුගෙට යැවීමේ දීර්ඝකාලීන සැලැස්ම ටිකින් ටික සාර්ථක කර ගනිමින් සිටින්නේ.කාලාන්තරයක් තිස්සේ මේ වැඩපිළිවෙල රෝපනය කරන්නට පස පෙරලමින්,වටපිටාව හදමින් සිටි භූමියට හොඳ වරුසාවක් බලා බීජ ඉසීමට බණ්ඩා දැන් කල්යල් බලනවා.

ඇමති ප්‍රකාශ කරන්නේ ලංකාවේ ජාතික විශ්වවිද්‍යාලවලට 5% ක් විදේශ සිසුන් ඇතුලුකරගන්නා බවත්,ඉදිරියේදී එම ප්‍රමාණය 10% දක්වා වැඩිකරන බවත්. මේ සිසුන්ගෙන් පාඨමාලාවන් සඳහා අයකරන ගාස්තු වල ප්‍රමාණය පවා දැන් වෙනකොට තීරණය කර හමාරයි.එම ප්‍රමාණය ඇතුලත් කරගන්නේ මෙහි අධ්‍යාපන අවස්ථාව හිමිවෙන දේශීය සිසුන් ප්‍රමාණය කප්පාදු නොකරමින්ලු.හැබැයි මෙතුවක් කලක් මෙවැනි වැඩි සිසුන් පිරිසක් ඇතුලත්කරගැනීමේ ඉඩ ප්‍රස්ථාවන්  තිබුනේනම්, ඒ ඉඩ ප්‍රයෝජනයට නොගත්තේ ඇයි යන්නට ඇමති බණ්ඩා උත්තරයක් තාමත් හදාගෙන නෑ.නමුත් උත්තර නැති ප්‍රශ්න ඉදිරියේ ගමන නවත්වන ඉතිහාසයක් ඔහුට නෑ.තම අරමුණට යෑමේ මාර්ගය වැටී ඇත්තේ හොඳින්ද නරකින්ද යන්න මෙතැනදී වැදගත් නොවෙනබව ඒ ඉතිහාසය සාක්ෂි සපයනවා.

ඉතින් සැලසුම්ප්‍රකාරව තවත් වසර කිහිපයක් යද්දී ජාතික විශ්වවිද්‍යාලවල මුදල්දී පාඨමාලාව හදාරන 10% ක් වෙන විදේශ සිසුන් ප්‍රමාණයක් සිටිනු ඇති. දැන් මෙතැනදී
මතුවන (බලෙන්ම මතුකරන) මීලඟ තර්කය පැහැදිලියි.විදේශ සිසුන්ට මුදලට ලබාගතහැකි ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යාපන දොරටුව මෙරට සිසුන්ට නාරින්නේ මන්ද යන්න.මෙයට ලැබෙන පිළිතුරත් හෙට උදේට ඉර පායනවා නිසැක සේම ස්ථීර බව මද හෝ ඉවක් ඇති ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට
දැනටම තේරුම්ගත හැකි.ඉතින් එකම අධ්‍යාපන ආයතනයක,එකම සිසුන් කණ්ඩායමක නොමිලේ සහ මුදලට අධ්‍යාපනය ලබන සිසුන් දෙකොට්ඨාශයක් බිහිවීමේ සංස්කෘතියක් බිහි කිරීමටයි බණ්ඩා මේ මුල පුරන්නේ.

තවත් ප්‍රකාශයක් කරන ඇමති නැවත පවසනවා,මූලික අධ්‍යාපන සුදුසුකම් නොමැති සිසුන් 20 ක් වසරකට විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත් කරගන්න බව.ඔවුන් දැඩිසේ පරීක්ෂාකර බලා තෝරාගන්නා බවත් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් පවසනවා.රජයේ රැකියාවකට වුවත් අයෙක් තෝරාගන්නා, රටේ පවත්නා සංස්කෘතිය අනුව මේ දැඩි පරීක්ෂාව කුමක්දැයි රට්ටුන්ට තොරා බේරුම් කරදීමේ උවමනාවක්නම් නෑ.රාජපාක්ශිකයාගෙනුත් වඩාත්ම පාක්ශිකයා සහ මැරයාගෙනුත් වඩාත්ම මැරයා වැනි කුලක කීපයක  ඡේදන කුලකයට අසුවන්නාවූ ,අධ්‍යාපන ආයතනය තුල වඩාත් සේවයක් පාලකයා වෙනුවෙන් කලහැකි පුද්ගලයන් තෝරා ගැනීමේ දැඩි පරීක්ෂාවක්නම් පවත්වනු ඇති.

මෙම ක්‍රියාපටිපාටිය කරලියට ගෙන ඒමේදී නියතවම බාධාවන් දක්වන්නා වූ ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් අඩපණ කිරීමටයි  දැනටම මිලිටරි විනය සහිත ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවක් බිහිකිරීමේ කාර්‍යය ආරම්භකර ඇත්තේ.මේ මිලිටරි පුහුණු වැඩපිළිවෙල දිගටම නොකැඩී දිවගියහොත්,බණ්ඩාගේ වැඩසටහනේ කූටප්‍රාප්තිය එලඹෙද්දී විශ්වවිද්‍යාල පිරීපවතිනු ඇත්තේ ස්වාධීන චින්තනයෙන් තොරව ඉහල අණට කීකරුවෙන හමුදා කඳවුරුවලින් නිපදවන ශිෂ්‍ය පරම්පරාවකින්.එවන් පසුබිමක් මත තවත් ඉදිරියට ගෙන එන්නාවූ වඩා තීව්‍ර විකිනීමේ පියවරයන්හිදී,ශිෂ්‍යයින් ඉතා අඩු ප්‍රතිවිරොධයක් සහ ඇල්මැරුණු උනන්දුවක් දක්වාවියැයි ඇමති උපකල්පනය කරමින් සිටිනවා ඇති.

මෙතැනින් එහාට මේ 10% සහ 90% සීරුමාරු කරගැනීමේ තියරියේ ක්‍රියාන්විතය බාධාවකින් තොරවම ඉදිරියට ගලාගෙන යනු ඇති.ඒ දේශීයත්වයට
මුල්තැන දෙන වත්මන් පරිපාලනයේ අවහිරතා මධ්‍යයේනම් නොවෙයි. ඒ අවහිරතාවයන් නොදක්වන්නේ මේ වැඩසටහනේ සාර්ථකත්වයේ ප්‍රථිඵල අඩු වැඩි වශයෙන් ඉන් සෑහෙන පිරිසකට හිමිවන නිසාවෙන්.චන්ද්‍රිකා පාලන සමයේ සමෘධිය භාර බලධරයාව සිට තනාගත් සුවිසල් මාලිගාවක හිමිකරුවාවන සුමනවීර බණ්ඩා ඇමති මේ ක්‍රියාන්විතය හරහා බලාපොරොත්තුවන්නේ කුමක්දැයි ඒ අතීතය මැනවින්ම පෙන්වා දෙනවා. ලක්ෂ 65,55,45 ආදී වශයෙන් ඇස්තමේන්තු කර ඇති පාඨමාලා අනාගත අධ්‍යාපන බලධාරීන්ට නව නිධානයන් මවා දෙන්නේ. බටහිරයන්ට පලු යන්න බැන අඬගහනා අතරම සීතලරටවල අධ්‍යාපනය ලබන්නාවූ දුවා දරුවන් හිමි දේශප්‍රේමී
පොල්මංකාරයනුත් මේ දෙස බලා සිටින්නේ නොඉවසිල්ලෙන් විය යුතුයි.ඔවුන්ටත් බණ්ඩාගේ නිදහස් කරනු ලබන අධ්‍යාපනයේ පිහිටෙන් දැනට උත්තරයක් නොමැතිව සිටින්නා වූ , බැන අඬගසන රටවලට තම දරුවන් ඉගෙන ගැනීමට යැවීමේ මේ උහතෝකෝටික ගැටලුව විසඳාගත හැකිවෙනු ඇති.

වඩාත් යහපත් ආකාරයට භාවිතාවෙන් රටට වඩා ප්‍රයෝජනයක් අත්කරගත හැකි පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය හුදු දේශපාලනික අවශ්‍යතා සහ මූල්‍ය ප්‍රතිලාභ වෙනුවෙන්
පාවා දෙමින් සිටීම අනාගත දුවාදරුවන්ටත් සමස්ත රටටත් ගෙන එන්නේ දැවැන්ත විනාශයක්.රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන් නොසලකා හරිමින්,වෘත්තීය ක්‍රියාමාර්ගයන්හි නියැලෙන සරසවි ඇදුරන්ගේ ගැටලුව තුට්ටුවකටවත් නොසලකා හරිමින් ඔවුන් මේ අවස්ථාවේ තමන්ගේ සම්පූර්ණ බර යොදවමින් සිටින්නේ මේ විකිනීමේ කටයුත්ත මුදුන්පත් කරගැනීමටයි.

රටේ අනාගතය සඳහා කරන්නාවූ ආයෝජනයක් වෙනුවට,ලාභ ඉපැයීමේ පරමාර්ථය වෙනුවෙන් ගමන වෙනස් කරන්නාවූ අධ්‍යාපන රටාවේ අනාගතය,අනිකුත් හැම රාජ්‍ය ආයතනයක් මෙන්ම අදාල ඇමතිවරුන් සුරපුර ගෙනයන ආදායමක් ඔවුන්ට ගෙන එමින් රටට ණයක් සහ පාඩුවක් ලබාදෙන ආකාරයටම තීරණය වේදැයි දැන්නම් තියෙන්නේ සාධාරණ සැකයක්.මේ බණ්ඩාගේ අමන ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැගීම වැලැක්වීම කල හැකිනම් එය  සමස්ත රටේ අනාගතයටම සුබ ලකුණක් වෙනු නොඅනුමානයි.

කොල්ලෙක් සමඟම විශ්‍රාම වැටුප් පනත වල පල්ලට.

අට පැයක වැඩමුරයක් ඉල්ලා අරගල කල කම්කරුවන්ගේ ලෙයින් රත් පැහැගැන්වුනු කම්කරු කොඩියට තවත්  රත් පැහැයක් එක්වුනා.ඒ තමන්ගේ ශ්‍රමයේ සාධාරණ අයිතිය පතා සටන්වදින කම්කරුවාට අද පාලකයන් ලබාදෙන පිළිතුරක් විදිහට. තම දහඩියේ  අයිතිවාසිකම පතා සටන්කල වැඩබිම් සේවකයන්ට,රටේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ක්‍රියාත්මක වෙන “ගමේ චණ්ඩි” පිලිවෙළට සලකමින් සිටි පාලකයා අවසානයේදී ඇණගෙන සිටිනවා.මෙතුවක් කලක් තම ශ්‍රමයේ වටිනාකමක් ගැන අවබෝධයක් නොමැති,සමාජයේ පෙරලිවලට අසංවේදීයැයි සියල්ලන්ම සිතාහුන් මහත්වූ පිරිසකගේ සවිය පීඩකයා විසින්  හඳුනාගන්නා පලමු අවස්ථාව වන්නේ මෙයයි.

පනත ගෙනා කම්කරු ඇමතිතුමා රටේ ඉන්නවාදැයි සෙවීමට අංජනම් බැලීමටයි සිදුවෙන්නේ.තව අතකින් කැබිනට් තීරණ පක්ශ මධ්‍යම කාරකසභාවෙන් අවලංගු කරද්දී ඇමතිට කතාකරන්නට වචන නැතිවාද වියහැකි.

සියලුම ජයග්‍රහණවල තනි අයිතිය ලබාගන්නා අතරම,පරාජයන්හි වගකීම කවුරුන් හෝ අවශේෂ පුද්ගලයෙක් මත පැටවීමේ සුපුරුදු න්‍යාය අනුව යමින් දැනට  අසාර්ථක මේ ව්‍යාපෘතියේ වගකීම හැකි පහලම බලධාරියා වෙත පැටවීමේ කර්තව්‍යය නිසැකයෙන්ම ආරම්භ කරලයි තියෙන්නේ. සමස්ත  රාජ්‍ය මර්ධන යාන්ත්‍රනයේම කොටසක් වූ මේ සිදුවීමට වගකියන්නට සිදුවන්නේ පොලිස් පොඩ්ඩන් කීපදෙනෙකුටයි.නමුත් තත්වයේ   බරපතලකම පිළිබඳ සමාජගතවූ මතය හේතුවෙන්ම  චෙස්පෙතේ නයිට්වරයෙකුත් කපාදැමීමට පාලකයාට සිදුවෙනවා.සදාචාරය පිළිබඳ නාටකයක් රඟමින් ,පොලිස්පතිවරයාටත් කරලියෙන් ඉවත්වීමටයි අණ ලැබී තියෙන්නේ.

ඒ අතරම විරුද්ධමතධාරීන් පාගාදැමීමට තැනක් ,නොතැනක් නැතිව දොඩවන, මෙය බටහිර කුමන්ත්‍රණයක්යැයි බිරුසන්දෙන  වාග්මාලාව ආත්මය පාවාදෙමින් සිටින්නාවුන් ලෙස රටම හඳුනන්නා කේවට්ටයන් රෑනගේ මුවින් දෝරේ ගලායෑම ඇරඹිලා. කාලාන්තරයකට පෙර විශ්‍රාමගිය ,පෙර කම්කරු නායකයන්යැයි හඳුන්වාගන්නා මවුලානා කොලඹදී උද්ඝෝෂනය කරන්නේ මරාදැමුණු තරුණයාගේ මරණය සිදුවූයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මැදිහත්වීම නිසා බව කියමින්. තවත් මේ අදහස ඉදිරියට ගෙන යෑමට අඩුවී තිබෙන්නේ විමල්ගේ සහ අනිකුත් දේශහිතෛශීන්ගේ අදහස් සහ මැදිහත්වීම පමණයි.ආණ්ඩුවේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක කෙහෙලිය ඇමතිත් පලකරන්නේ මේ  ප්‍රකාශයමයි.සිදුවීමේ වගකීමෙන් පලායමින් ගමන්ම,ආණ්ඩුවට පනත අකුලාගැනීමට බලකලවුන්ටත් ගලක් ගසාගෙන යෑමකි මේ.

මිනිස් බිල්ලක් ගැනීමෙන් අනතුරුව ආණ්ඩුව පෞද්ගලික අංශයේ සේවකයන් මත පොල්ලෙන් ගසා පටවන්නට හැදූ විශ්‍රාමවැටුප් පනත තාවකාලිකව අකුලාගෙන තියෙනවා.ආණ්ඩුව ප්‍රකාශකරන්නේ නව යෝජනා අනුව වෙනත් ආකාරයකින් මේ පනත නැවත ගෙන එන බව. ඔය ගෙනා පනත හොඳයැයි උදම් අනමින්,අදහස් පලකරමින් සිටි,18 වැනි සංශෝධනයටත් විරුද්ධ නිසා පක්ශව අත එසවූ ,වාසු වැනි අවලංගු කාසිවලට  මෙතෙක් පටලවාගෙන සිටි යට ඇඳුමත් ගලවාදමා හෙලුවෙන්ම දේශපාලනය කරන්නටයි ඉතිරිවී ඇත්තේ.

තම හැකියාව දන්නා කම්කරුවාගේ ඇස් ,පාලකයාට වෙනත් දවටනයක ඔතාගෙන එන පරණ පනතම පෙන්වීමෙන්නම් දැන් වැසිය නොහැකිවෙනු ඇති.තම අයිතීන්  වෙනුවෙන් කෙලින් හිටගත් ඔවුන්ට අපගේ ආචාරය.